κ3 : κορωνοϊός, καραντίνα, κούρσα… η συνέχεια

texte en français

3 Μαΐου 2020, ακόμα μία ημερομηνία γραμμένη στο καλεντάρι μου εδώ και μήνες. Ήταν λοιπόν σήμερα που είχα προβλέψει να συμμετάσχω στον μαραθώνιο της Ρόδου, αλλά η παγκόσμια υγειονομική κρίση τα ανέτρεψε όλα στο πέρασμά της. Τα αθλητικά γεγονότα, μεταξύ άλλων, ματαιώθηκαν το ένα μετά το άλλο και ο τοπικός μας μαραθώνιος δεν τη γλίτωσε.

Στην Ελλάδα, η 3η Μαΐου συμπίπτει επίσης με την τελευταία μέρα εγκλεισμού : τα μέτρα ασφαλείας αρχίζουν προοδευτικά να αίρονται από το πρωί της Δευτέρας. Θα μπορούμε λοιπόν ξανά να προπονούμαστε ελεύθερα έξω. Μέχρι τώρα, είχα υιοθετήσει τη τακτική να κάνω τις μικρές μου προπονήσεις στα δρομάκια γύρω από το χωριό μου, και τις προπονήσεις διάρκειας πάνω από μία ώρα στον κήπο μου, στην όμορφη πίστα μου των 230 μέτρων.

Για να παρηγορηθώ που δεν μπόρεσα να τρέξω στο ετήσιο ραντεβού που περιμέναμε όλοι στη Ρόδο, αποφάσισα να κάνω χρήση της προσωπικής μου πίστας για ένα long run κάπως ιδιαίτερο: τον πρώτο ημιμαραθώνιο της Ρένης! Ανάλογα με τη διάθεση και τη φυσική κατάστασή μου στο τέλος των 92 γύρων, θα επιμηκύνω την απόσταση … ή όχι!

5.30 πμ, το ξυπνητήρι χτύπησε, η μέρα πάνω που έχει αρχίσει να ανατέλλει, κάπως σαν κι εμένα, η τελετουργία του πρωινού ενός αγώνα ξεκινάει σιγά-σιγά… πάει τόσος καιρός… όμως σήμερα, δεν υπάρχει άγχος για να φτάσω στην γραμμή της εκκίνησης, γράφω αυτές τις γραμμές λίγο πριν ριχτώ στον σημερινό μου, κάπως ιδιαίτερο, ημιμαραθώνιο.

3 ώρες και 20 λεπτά αργότερα, ο απολογισμός είναι θετικός, αλλά εξίσου αμείλικτος. Σίγουρα, το ήξερα πριν ξεκινήσω, με 50 μέρες εγκλεισμού δύσκολο να προετοιμαστεί κάποιος σοβαρά για μία προσπάθεια μεγάλης διάρκειας… 90 χιλιόμετρα τον Απρίλη, με μόλις μία πιο μεγάλη προπόνηση 16 χιλιομέτρων, είναι ένα πρόγραμμα κάπως ελαφρύ. Τα πόδια πονάνε προς το τέλος, ο ρυθμός είναι χαμηλός – ακόμα και για μένα που είμαι αργός, έτσι κι αλλιώς – οι παλμοί ανεβαίνουν μετά τον ημιμαραθώνιο, τόσα σημάδια που αποκαλύπτουν το χαμηλό επίπεδο προπόνησης στο οποίο βρίσκομαι σήμερα.

Παρόλα αυτά, κρατάω αρχικά την ικανοποίηση του ότι συνέτριψα κυριολεκτικά ένα από τα προσωπικά μου ρεκόρ, αυτό της μεγαλύτερης διανυσμένης απόστασης στον κήπο μου! και κυρίως, μία υπέροχη εμπειρία ξανά.

Η αρχή του αγώνα είναι χαλαρή, ο καιρός συννεφιασμένος, τα χρώματα φανταστικά, και η παραλία άκρως ήσυχη, όπως συχνά τα πρωινά. Δύο συνοδοιπόροι στον αγώνα αρχικά, η Άλμπα, που με ακολουθεί πιστά, μέχρι… τον πρώτο ενάμιση γύρο, και η Ερατώ, το σκυλί των γειτόνων, με ακόμα λιγότερα κίνητρα… θα συναντήσω την Άλμπα αρκετά συχνά, κυρίως στο σημείο ανεφοδιασμού.

Όσο για μένα, επικεντρώνομαι σε μία αρκετά περίεργη άσκηση, να συσσωρεύσω γύρους, μπορεί να φαίνεται βαρετό, αλλά τελικά μου αρέσει, και πάει μια χαρά. Ανεφοδιασμός κάθε 5 χιλιόμετρα, απλά, όπως στον μαραθώνιο : ένας κύβος ζάχαρης και νερό. Στο 5ο χιλιόμετρο ο ήλιος εμφανίζεται δειλά πίσω από τα σύννεφα, βάζω προληπτικά το καπέλο. Ο ρυθμός είναι σταθερός, γύρω στο 6’20 στο χιλιόμετρο, δηλαδή 40 » πιο αργά από το ρυθμό μου σε μαραθώνιο. Βρίσκω ευχαρίστηση σε αυτό τον ρυθμό, εξάλλου αυτός είναι και ο στόχος. Μικρή απαραίτητη παύση στο 10ο χλμ, πόσο πρακτικό το να τρέχεις δίπλα στο σπίτι σου. Κανένα πρόβλημα μέχρι τώρα, και οι καρδιακοί παλμοί υπό έλεγχο. Στο 15ο χλμ με περιμένει η Χριστίνα, και έχω την εντύπωση, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες, αποστεριόρι, ότι είναι μάλλον πολύ πιο αποσταθεροποιητικό για τους θεατές να με παρακολουθούν να γυρίζω σαν χάμστερ στο κλουβί του.

26 γύρους αργότερα, ο ημιμαραθώνιος της Ρένης, ο πρωταρχικός μου στόχος, έχει λάβει τέλος. Τερματίζω πρώτος, και υπογράφω μάλιστα το ρεκόρ διαδρομής, αλλά εδώ και μερικούς γύρους η υπόθεση είχε γίνει αρκετά δύσκολη : η απόσταση, η θερμοκρασία που ανεβαίνει (είναι σχεδόν 9 η ώρα και ο ήλιος είναι πλέον αρκετά ψηλά στον ουρανό της Ρόδου), η κόπωση αρχίζει να φαίνεται. Αποφασίζω ωστόσο να παρατείνω την απόλαυση, και βάζω νέους, προοδευτικούς στόχους, 25 χιλιόμετρα / 3 ώρες τρέξιμο / και εντέλει 30 χιλιόμετρα! Σταματάω τότε το χρονόμετρο : 3 ώρες και 20 λεπτά, 132 γύροι, πάει καιρός που δεν έχω τρέξει τόσο πολύ… Θα μπορούσα μάλλον να συνεχίσω ακόμα λίγο, αλλά αισθανόμουν το ρυθμό να πέφτει, και δεν ήθελα να χαλάσω όλη την ευχαρίστηση που με ακολούθησε στο κάπως ιδιαίτερο αυτό πρωινό.

Εν θερμώ, αναρωτήθηκα πώς θα καταφέρω να τερματίσω ξανά σε ένα μαραθώνιο, αλλά σίγουρα η προετοιμασία θα ήταν εντελώς διαφορετική υπό κανονικές συνθήκες, χωρίς αυτή την υγειονομικά κρίση.

Όπως και να έχει, μία σελίδα γυρνάει, κλείνοντας με μία πολύ ιδιαίτερη εμπειρία. Ο εγκλεισμός, ακόμα και αν είναι πολύ υποφερτός σε συνθήκες σαν τις δικές μας, εδώ στη Ρόδο, όπου ο ιός παρέμεινε πολύ διακριτικός, επιβάλλει αναγκαστικά ριζικές αλλαγές στις συνήθειές μας. Όσον αφορά στο τρέξιμο, για εμένα προσωπικά, όλα δεν ήταν αρνητικά, το αντίθετο μάλιστα : η ασυνήθιστη άσκηση να τρέχω σε μία μικρή πίστα μου έμαθε πολλά, και κατάφερα να βρω στην τελικά ένα κάποιο ενδιαφέρον.

Όμως τώρα, πορεία προς τον απεγκλωβισμό… και επιστροφή στα γνωστά μονοπάτια!!!

Να προσέχετε τους εαυτούς σας!

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s