Ευχίδειος άθλος… 4 χρόνια υπομονής!

texte en français

Το 2ο15, επέλεξα τον Ευχίδειο Άθλο, ένα ταξίδι 107,5 χλμ, διασχίζοντας τη Βοιωτία, προκειμένου να εισέλθω στον κόσμο των υπεραποστάσεων. Μία ιστορική διαδρομή, εξαιρετικής ομορφιάς, αλλά τόσο δύσκολη, ανάμεσα στις Πλαταιές και τους Δελφούς.

Μου πήρε τελικά 4 χρόνια για να φτάσω όρθιος στα δυο μου πόδια μέχρι τους Δελφούς, και να γυρίσω οριστικά σελίδα, την πιο σκοτεινή της αθλητικής μου ζωής, αυτή της μοναδικής εγκατάλειψης σε έναν αγώνα. Λένε ότι η υπεραπόσταση είναι ένα σχολείο υπομονής, και δεν είμαι εγώ που θα πω το αντίθετο.

Φέτος λοιπόν, παρουσιάστηκα στην εκκίνηση με ένα εντελώς διαφορετικό πνεύμα σε σχέση με πριν από 4 χρόνια… Η εμπειρία μου στις μεγάλες αποστάσεις, έστω και περιορισμένη, 3 αγώνες μέχρι σήμερα, (2 φορές 70 χλμ, και 104 χλμ στη Θάσο), είναι υπαρκτή, και είναι κατά κάποιον τρόπο καθησυχαστική. Και επιπλέον, γνωρίζω πια καλά τη διαδρομή, τουλάχιστον για τα πρώτα 70 χιλιόμετρα… Ξέρω ποια είναι τα λάθη που πρέπει να αποφύγω, τα έκανα όλα το 2015!

Προφανώς, δύο ανησυχητικά στοιχεία με εμποδίζουν από το να είμαι εντελώς γαλήνιος : ένας τραυματισμός στο αριστερό πόδι (φλεγμονή του 2ου μετατάρσιου οστού) άλλαξε ριζικά την προετοιμασία μου, που είχα αρχικά προβλέψει να διαρκέσει 3 μήνες! Κανένα χιλιόμετρο τρεξίματος για ολόκληρο τον 2ο μήνα, όπου έκανα μόνο ποδήλατο… και ο τρίτος μήνας επαναπροσαρμογής, μισός με τρέξιμο, μισός με ποδήλατο. Αρκετά μεγάλος όγκος χάρη στο ποδήλατο, αλλά που δεν έχει καμία σχέση με μία κλασική προετοιμασία για αγώνα υπεραπόστασης σε δρόμο.

Επίσης, το δεύτερο αποσταθεροποιητικό γεγονός είναι ότι οι πόνοι στο αριστερό πόδι δεν έχουν εξαφανιστεί, τους αισθάνομαι κανονικότατα στις σπάνιες προπονήσεις διάρκειας μεγαλύτερης από μιάμιση ώρα, που προγραμματίζω προς το τέλος της προετοιμασίας.

Εν συντομία, οι ανησυχίες είναι πολλές, αλλά εστιάζω κυρίως στην τύχη που έχω να μπω μαζί με τους άλλους στη γραμμή της εκκίνησης. Δεν γνωρίζω παρά δύο άλλους δρομείς, τον Άγγελο, από τη Ρόδο και αυτός, και τον Δημήτρη, από την Κω. Στον διπλό Ευχίδειο, που ξεκίνησε το πρωί από τους Δελφούς για ένα αλέ-ρετούρ, συμμετέχουν δύο φίλοι Γάλλοι, ο Angel και ο Sylvain, αλλά βρίσκονται ήδη στον δρόμο της επιστροφής, στο δεύτερο μισό του αγώνα τους, όταν εγώ φτάνω στις Πλαταιές, στις 8.30μμ. Χαίρομαι ωστόσο που συναντώ την Françoise και την Florence, τις συνοδούς τους, οι οποίες με περίμεναν πολύ ευγενικά για να μου ευχηθούν καλό αγώνα. Η Françoise, που ήταν ήδη εκεί το 2015, με βάζει να της υποσχεθώ πως δεν θα τα παρατήσω αυτή τη φορά. Αφού πήρα το νούμερό μου, προσπαθώ να συγκεντρωθώ, αλλά η αναμονή είναι μεγάλη μέχρι την εκκίνηση. Ξαπλώνω λίγο πιο μακριά, κάνει κρύο και αρχίζω κάπως να αγχώνομαι.

Μεσάνυχτα ακριβώς, επιτέλους δίνεται η εκκίνηση! Το πλάνο μου για τον αγώνα είναι πολύ απλό: Να ξεκινήσω με το ρυθμό που δούλεψα στην προπόνηση, 2 χλμ τρέξιμο, 1 λεπτό περπάτημα, και αυτό ήδη από το ξεκίνημα. Ο προβλεπόμενος ρυθμός, περίπου 6’40 το χιλιόμετρο, με τοποθετεί ήδη στις τελευταίες θέσεις, ακούω ακόμα και το αυτοκίνητο-σκούπα… κάπως άβολη αυτή η αίσθηση, αλλά το περίμενα. Ξέρω επίσης ότι στον Ευχίδειο, τα χρονικά όρια, (και σε κάθε σταθμό τροφοδοσίας) είναι αρκετά ισχνά για έναν αθλητή αργό όπως εγώ, και θα είμαι σίγουρα κάπως οριακά. Αλλά στο ξεκίνημα αυτού του αγώνα, απολαμβάνω απόλυτα οτιδήποτε με περιβάλλει : λατρεύω να τρέχω τη νύχτα, ο καιρός είναι ιδανικός, και το πρώτο τμήμα του αγώνα, το πιο εύκολο, διεξάγεται ακριβώς όπως στις προβλέψεις μου. Ακολουθώ κατά γράμμα το πλάνο μου, σταματάω στα γρήγορα σε κάθε σταθμό τροφοδοσίας (ΣΤ) για να τσιμπήσω κάτι (κυρίως κάτι αλμυρό) και να γεμίσω το παγούρι μου με νερό, και είμαι ακριβώς μέσα στους προγραμματισμένους χρόνους.

Στο ΣΤ3, συναντώ τον φίλο μου τον Άγγελο, που μου λέει ότι έχει ξανά πρόβλημα στο γόνατο (είχε τραυματιστεί σε ένα μαραθώνιο κατά την προετοιμασία του)… Δυστυχώς θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει λίγο αργότερα. Για τον άλλο μου φίλο, τον Δημήτρη, φαίνεται τα πράγματα να πηγαίνουν καλά, τρέχει με έναν κολλητό του, με ρυθμό σταθερό, και κοντά στο δικό μου… οπότε είμαστε συχνά σε επαφή, τους προσπερνώ δύο ή τρεις φορές, και με ξεπερνούν ξανά, στα διαστήματα όπου περπατάω. Θα τους χάσω από το οπτικό μου πεδίο μετά το ΣΤ5.

Πράγματι, εκεί είναι η πρώτη καμπή του αγώνα για εμένα. Ενώ όλα πήγαιναν καλά, αρχίζω να έχω πόνους στην κοιλιά, και αναγκάζομαι να σταματήσω σε έναν ελαιώνα, πριν φτάσω στον μεγάλο δρόμο που οδηγεί στη Θήβα. Φτάνουμε στις 3 ώρες αγώνα αισίως, και είναι τώρα που ο πόνος στο αριστερό μου πόδι επανεμφανίζεται. ..Κρίμα, είναι λίγο νωρίς όπως και να το κάνουμε, αλλά το περίμενα και είχα προβλέψει ότι μάλλον θα έτρεχα έχοντας πόνους, έστω και αν έπρεπε να σταματήσω για αρκετές εβδομάδες μετά… Αυτή ήταν και η συμφωνία με τον Μιχάλη, τον γιατρό μου και τον Βασίλη, τον φυσικοθεραπευτή, που με είχαν βοηθήσει να ορθοποδήσω τον Μάρτιο. Για να μην τα πολυλογώ, οι δυσκολίες αρχίζουν και ο ρυθμός ολοένα και μειώνεται.

Όταν φτάνω στο ΣΤ7, αρχίζω να έχω καθυστέρηση σε σχέση με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις μου, αλλά είμαι ακόμα 20 λεπτά πριν το χρονικό όριο…, θα είναι η μέγιστη διαφορά, που στη συνέχεια, θα εξαφανιστεί σιγά σιγά. (Παρά την περασμένη ώρα, οι εθελοντές βρίσκονται ακόμα στις θέσεις τους, όπως και σε όλους τους σταθμούς, διαθέσιμοι και χαμογελαστοί, η διοργάνωση του Ευχίδειου είναι πραγματικά εξαιρετική!)

Η Θίσβη ήταν στο αρχικό μου σχέδιο, το τέλος του πρώτου τμήματος του αγώνα, …του «εύκολου» μέρους. Ήδη από την έξοδο από το χωριό, αρχίζουμε τη μεγάλη ανηφόρα προς το βουνό των Μουσών. Για να δώσω έμφαση στη στιγμή, αλλά και για να την καθησυχάσω, τηλεφωνώ στη Χριστίνα, μου κάνει καλό που ακούω τη φωνή της.

Το περιβάλλον είναι υπέροχο, ακριβώς όπως στις αναμνήσεις μου : μία (ατέλειωτη) ανηφόρα 9 χιλιομέτρων, με κλίση που φτάνει συχνά το 10-15%, και αρκετές στροφές… Βλέπουμε οπότε από την αρχή το σύνολο της ανηφόρας, διακρίνω καθαρά τους φακούς κεφαλής των άλλων δρομέων. Διασκεδάζω μαντεύοντας πού θα είναι οι δύο επόμενοι ΣΤ, και πιο ψηλά, στις κορυφές, υπάρχουν οι ανεμογεννήτριες που αναβοσβήνουν δίνοντας μία παραμυθένια όψη στο τοπίο. Όταν φτάνουμε στο ανώτερο σημείο βρισκόμαστε πολύ κοντά τους, κυριαρχούν πάνω μας με όλο τους το ύψος (50μ…ίσως παραπάνω) και ο ήχος του αέρα στα πτερύγιά τους είναι εντυπωσιακός. Σβήνω συχνά τον φακό μου σ’ αυτήν την ανηφόρα για να απολαύσω στο μέγιστο όλες τις αισθήσεις που συνδεόνται με αυτή τη μαγική νύχτα.

Την αυγή, ενώ η διαδρομή γίνεται πιο εύκολη, οι ενοχλήσεις μου στο έντερο με αναγκάζουν σε μία δεύτερη στάση. Ξαναπιάνω το ρυθμό ‘Συρανό’, τρέξιμο και περπάτημα εναλλάξ, και σταματάω μάλιστα να πάρω και μία φωτογραφία από το χωριό της Αγίας Άννας. Είναι σε αυτό το σημείο, τα χαράματα, που άρχισε το προσωπικό μου ναυάγιο το 2015… Σήμερα, παρά τα προβλήματα στο στομάχι και τον πόνο στο πόδι, αισθάνομαι ότι τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα. Με φτάνει ένας δρομέας και ανταλλάσσουμε τις εντυπώσεις μας για τον αγώνα. Με τον Μιχάλη, θα περάσουμε σχεδόν δύο ώρες να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον , έχοντας ένα ρυθμό σχεδόν ίδιο. 2η σούπα στην Αγία Άννα (εδώ το 2015 είχα συναντήσει τον Gilles, τον βασιλιά των υπεραποστάσεων). Το δεύτερο κομμάτι της ανάβασης στον Ελικώνα γίνεται περπατώντας και θαυμάζοντας το τοπίο.

Η πρόοδος σε σχέση με τα χρονικά όρια αποκλεισμού έχει μειωθεί αισθητά, βρίσκομαι τώρα 10 λεπτά πριν το κλείσιμο. Δεν καθυστερώ λοιπόν στην Αρβανίτσα, όπου υποφέρω από την κοιλιά μου και αναγκάζομαι να ξανασταματήσω… Φτάνουμε σε ένα οροπέδιο με φανταστικά τοπία, αρχίζει να φαίνεται ο Παρνασσός, με τις ακόμα χιονισμένες κορυφές του, τι ευτυχία που μπορώ και το απολαμβάνω όλο αυτό φέτος. Κατηφόρα προς το Κυριακί, μεγάλος σταθμός, με πολύ κόσμο. Μαθαίνω ότι υπάρχει και γιατρός στο καφενείο που χρησιμοποιείται για την τροφοδοσία, οπότε εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία και της αναφέρω τα προβλήματά μου στο έντερο, μου δίνει ένα τζελ, που καταπίνω χωρίς καθυστέρηση. Θα δείξει… Από εκεί και μετά, όμως, δεν θα τολμήσω να ξαναβάλω τίποτα στο στόμα μου, κάτι που εξηγεί χωρίς αμφιβολία τη δυσκολία μου να τερματίσω.

Ξαναφεύγω από Κυριακί γρήγορα και αρχίζω την μακριά κατηφόρα προς Λάκκα… Ο ρυθμός μου δεν είναι και πολύ γρήγορος, αλλά θυμάμαι αναμφίβολα το πόσο υπέφερα το 2015. Η Λάκκα είναι ο πρώτος στόχος της ημέρας : εκεί, συμβολικά, έχω προβλέψει το μοναδικό μου drop bag, με μία αλλαξιά ρούχα, … εκεί επίσης (αφού το Garmin μου θα σβήσει σε λίγο) ενεργοποιώ το παλιό μου Suunto, αυτό που είχα αναγκαστεί να σταματήσω οριστικά το 2015. Φτάνω στο ΣΤ17 στις 9.10, δηλαδή 13 λεπτάκια νωρίτερα από ότι το 2015… Δεν είναι πολλά, αλλά για μένα είναι κυρίως η ικανοποίηση του ότι μπορώ να συνεχίσω, και μία τεράστια προσωπική ανακούφιση. Για να το γιορτάσω παίρνω τηλέφωνο την Χριστίνα, που με ενθαρρύνει και μου μεταφέρει τα μηνύματα όλων των φίλων. Σας ευχαριστώ όλους!!!

Από εδώ και πέρα, ένας δεύτερος αγώνας αρχίζει… Πολλοί πόνοι, σχεδόν παντού, αλλά και η εντύπωση ότι τίποτα δεν θα με σταματήσει. Αναγκάζομαι να κάνω μία τέταρτη στάση πίσω από κάτι δέντρα, πριν το χωριό Στίρι, θα είναι ευτυχώς και η τελευταία. Οι πόνοι στο πόδι είναι συνεχείς, και τα πόδια μου γενικά μου θυμίζουν ότι δεν έχουν κάνει αρκετή προπόνηση, αλλά συνεχίζω να είμαι σε μία θετική αύρα. Το γεγονός ότι άφησα πίσω μου τη Λάκκα, η διαδρομή που μόλις ανακαλύπτω και που αποδεικνύεται φανταστική, οι εθελοντές που μας ενθαρρύνουν σε κάθε σταθμό, οι συναθλητές, με τους οποίους ανταλλάσσω από μία απλή λέξη μέχρι ολόκληρη κουβέντα… Αισθάνομαι ότι θα τα καταφέρω να φτάσω στους Δελφούς, ό,τι κι αν γίνει, έστω και εκτός χρόνου. Αυτό ανακοινώνω και στην Χριστίνα, αφού βλέπω πως οι χρόνοι μου είναι όλο και πιο οριακοί: φτάνω στο 80ο χλμ, στον σταθμό στο Δίστομο, μόλις 3 λεπτά πριν το όριο, και, αφού μένω εκεί λίγα λεπτά, ο υπολογισμός γίνεται γρήγορα… Θα είναι παρεμπιπτόντως η μόνη πιο μεγάλη στάση που θα κάνω, αλλά το είχα ανάγκη και η ατμόσφαιρα είναι καταπληκτική εδώ.

Μετά το Δίστομο, κυρίως αρκούμαι στο περπάτημα… Η διαδρομή μέχρι την Αράχωβα είναι καταπληκτική, αλλά τι ανηφόρα! Περίπου 13 χλμ μέχρι το τούνελ της Αράχωβας, με μία σταθερή κλίση 5-6%, θα περάσω εκεί περίπου δυόμισι ώρες… με ρυθμό πολύ-πολύ αργό. Λίγο μετά το ΣΤ21 φτάνω δύο δρομείς που έχουν σταματήσει στην άκρη του δρόμου. Ο ένας είναι πολύ χάλια, κάνει εμετούς εδώ και λίγη ώρα, δεν αισθάνεται καθόλου καλά. Η άλλη είναι μία ελληνοκινέζα που σταμάτησε για να τον βοηθήσει. Αναρωτιόμαστε τι να κάνουμε για να ειδοποιήσουμε τους διοργανωτές, ο σταθμός είναι ήδη αρκετά πίσω μας – ευτυχώς μερικά λεπτά αργότερα έρχεται το ασθενοφόρο του αγώνα, και αφήνουμε έτσι τον φίλο μας σε καλά χέρια. Φεύγοντας, συζητάμε λίγο με την Gong, έχει κράμπες εδώ και λίγα χιλιόμετρα… Την είχα εντοπίσει στην Αρβανίτσα, είχε έναν πολύ σταθερό ρυθμό… και τελικά θα φτάσουμε στους Δελφούς με μόλις 30 δευτερόλεπτα διαφορά…δεν είναι περίεργο, σε τόσο μεγάλες αποστάσεις;

Μετά το τούνελ ξαναρχίζω να τρέχω, για να φτάσω στην Αράχωβα και να αρχίσω την κατηφόρα, σχεδόν χωρίς στάση στον σταθμό του χωριού… Αλλά είναι η τελευταία μου αναλαμπή, δε θα αργήσω να εγκαταλείψω κάθε ιδέα να συνεχίσω το τρέξιμο, αντίθετα, θα συνεχίσω να σέρνομαι μέχρι τον τερματισμό : καμία δύναμη πλέον, βλέπω όλους τους άλλους να με προσπερνάνε, ούτε η ενθάρρυνσή τους δεν φτάνει για να μου δώσει έναν κάποιο ρυθμό… Μία όμορφη συνάντηση ωστόσο, στην έξοδο από Αράχωβα, προσπερνάω τον Βασίλη, έναν δρομέα των 215 χιλιομέτρων, που ακολουθώ εδώ και κάποιους μήνες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι η πρώτη μας «πραγματική» συνάντηση…η μαγεία αυτών των αγώνων!

Και ιδού, στο τέλος αυτής της μακριάς κατηφόρας, οι πόνοι σταματούν, όταν αντικρίζω επιτέλους τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών, ακριβώς όπως τον είχα χαραγμένο στη μνήμη μου ως έφηβος σε διακοπές: αρχικά η Θόλος της Αθηνάς Προναίας, στο κάτω μέρος, αριστερά στο δρόμο, με τις τρεις χαρακτηριστικές κολώνες, και έπειτα, απέναντι, μεγαλοπρεπής ο κύριος χώρος, ο ναός του Απόλλωνα, στην πλαγιά του βουνού πάνω από το χωριό… Τεράστια συγκίνηση, είμαι εδώ, επιτέλους, και αυτή τη στιγμή, την απολαμβάνω τόσο έντονα, μετά από 15 ώρες και 45 λεπτά προσπάθειας! Δεν έχει σημασία που ο χρόνος μου είναι πολύ μέτριος (οι διοργανωτές έδωσαν παράταση – ευχαριστώ Ρίτσα και Παναγιώτη).

Ξεχνάω επίσης όλες τις ανασφάλειες που με διακατείχαν κατά την προετοιμασία, ούτε που σκέφτομαι το πόδι μου, που σύντομα θα μου θυμίσει πως θα ήταν πιο φρόνιμο να είχα ακυρώσει τη συμμετοχή μου… όχι, εδώ, με τα τελευταία μου βήματα, απελευθερώνομαι, χωρίς να ξέρω ακριβώς ποιο συναίσθημα κυριαρχεί : η ανακούφιση, η ευτυχία, η περηφάνια, όλα από λίγο και όλα μαζί μάλλον… Σκέφτομαι όλους τους φίλους που με στήριξαν σε αυτήν την προετοιμασία, την dream team μου που ήταν κάθε στιγμή στη σκέψη μου σε αυτήν την οδύσσεια, αστείρευτη πηγή κινητοποίησης… Και σκέφτομαι, φυσικά, ανακαλύπτοντας αυτή τη θάλασσα από ελιές, σ’ αυτήν την όμορφη κοιλάδα των Δελφών, τον αδερφό μου, τον Olivier, που είναι απών εδώ και τόσα χρόνια, αλλά που με συνοδεύει σε κάθε μου βήμα, στους δρόμους και στη ζωή μου.

Θα περάσω το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο στα σύννεφα. Συνάντηση με τον Sylvain και τον Angel, δύο δρομείς που θαυμάζω και που δεν είχα δει από το Σπάρταθλο το 2015, όταν ήμουν συνοδός του Jean-Philippe. Μοναδικές στιγμές με τη γαλλική ομάδα, όπου συνειδητοποιώ πόσο μικρός και άγουρος είμαι σε αυτόν τον εκπληκτικό κόσμο του πέρα από τον μαραθώνιο. Γυρισμός στη Ρόδο με τον φίλο μου Άγγελο… έχοντας υπάρξει στη θέση του 4 χρόνια πριν, ξέρω καλά πόσο δύσκολο πρέπει να είναι για εκείνον που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τόσο νωρίς, αλλά είμαι σίγουρος πως θα ανακάμψει, όπως έκανα και εγώ.

Τρεις εβδομάδες μετά, οι αναμνήσεις είναι ακόμα ζωντανές, δεν έχω ακόμα κάνει κανένα ξεκαθάρισμα στις σκέψεις μου… Θα πάρω το χρόνο μου για να καθορίσω τους επόμενους στόχους, έτσι κι αλλιώς είμαι σε αναγκαστική ξεκούραση για την ώρα, για άγνωστη διάρκεια. Άρα, ποδήλατο και πάλι!

Votre commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l’aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l’aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l’aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l’aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s