3:59:44

texte en français

Χρειάστηκε να περιμένω 5 χρόνια, να δοκιμάσω 8 φορές αυτή την απόσταση, να συγκρουστώ 2 ή 3 φορές με τον περιβόητο τοίχο, για να πραγματοποιήσω τον χρονομετρικό μου στόχο στον μαραθώνιο και να περάσω κάτω από το συμβολικό ορόσημο των 4 ωρών. Ένα χρόνο, τελικά μέτριο, αλλά που αντιπροσωπεύει πολλά για μένα που ξεκίνησα να τρέχω τόσο αργά στη ζωή μου.

Έπειτα από την Αθήνα (4 φορές!), τη Ρόδο (2 φορές), το Παρίσι και ακόμα και τη Σορωνή (το μικρό μου χωριό, σε σόλο παράσταση), όπου κάθε φορά κάποιος παράγοντας με είχε εμποδίσει να τρέξω όπως είχα προγραμματίσει (το προφίλ του αγώνα, η ζέστη, ένας τραυματισμός…), επέλεξα έναν ονειρικό προορισμό για την ένατη προσπάθειά μου (όγδοη επίσημη) : τη Φλωρεντία, πρωτεύουσα της Τοσκάνης, προκειμένου να συνδυάσω μαραθώνιο και διακοπές.

DSCN1165

Φτάνοντας την Παρασκευή το βράδυ και πηγαίνοντας στην έκθεση του μαραθώνιου το Σάββατο πρωί, αισθάνομαι ότι ο καιρός θα είναι υγρός και δροσερός, σε αντίθεση με αυτό που έχω συνηθίσει στη Ρόδο.

Και πράγματι, την Κυριακή το πρωί, στην υπέροχη πλατεία Ντουόμο, η βροχή είναι εκεί, να μας περιμένει στο ραντεβού. Για την αναμονή της εκκίνησης, φοράω την όμορφη πλαστική στολή που μας προμήθευσε η διοργάνωση, τι ωραίος που δείχνω!!!

8.30 είναι η εκκίνηση! Βρίσκομαι στο πράσινο μπλοκ, το προτελευταίο, θα περάσω τη γραμμή της εκκίνησης με 6 λεπτά καθυστέρηση από τους πρώτους. Κοιτάω αριστερά, όπως είχαμε συμφωνήσει, αλλά μέσα στο πλήθος, δεν καταφέρνω να διακρίνω τη Χριστίνα… Ξέρω όμως ότι είναι εκεί, θα με «συνοδεύει» σε όλη τη διάρκεια του αγώνα.

Και αυτός ο αγώνας, θα μείνει στη μνήμη μου ως ο μαραθώνιος- πρότυπο, αυτός κατά τον οποίο, επιτέλους, τήρησα κατά γράμμα το σχέδιο της διαδρομής μου, και που ευχαριστήθηκα από το πρώτο βήμα ως το τελευταίο. Ρυθμός αρκετά σταθερός, πρέπει συχνά να συγκρατούμαι και ακόμα και να επιβραδύνω / τροφοδοσίες πολύ απλές, δύο κυβάκια ζάχαρης κάθε 5 χιλιόμετρα, ακριβώς πριν τα επίσημα σημεία τροφοδοσίας, όπου παίρνω μόνο νερό περπατώντας για μερικά μέτρα / μια μικρή στάση για… τεχνικούς λόγους στο 8ο χιλιόμετρο, που θα είναι και η μόνη.

Και παρόλη την αυτοσυγκέντρωση, στα 28 πρώτα χιλιόμετρα είναι μόνο απόλαυση : οι σύντομες αλλά έντονες συναντήσεις με άγνωστους δρομείς, με τους οποίους μοιράζομαι κάποια μέτρα και μερικές λέξεις και που έχουν ο καθένας το δικό του στόχο, η ανακάλυψη καινούριων τοπίων, ο ενθουσιασμός του κοινού της Φλωρεντίας, εντυπωσιακός, που μας ενθαρρύνει αδιάκοπα, ενώ οι πρώτοι έχουν περάσει εδώ και πολλή ώρα, και ενώ βρέχει χωρίς σταματημό. Κι έπειτα, αυτά τα αξέχαστα πρόσωπα, των αληθινών ηρώων των λαϊκών αγώνων, αυτά τα πρόσωπα που ξέρω πως θα με σημαδέψουν για καιρό : Η Οντίλ, τυφλή αθλήτρια που τρέχει με τον οδηγό της, και εκείνη η ομάδα των 7-8 ατόμων σε αναπηρικό αμαξίδιο, πλαισιωμένων από δρομείς που τους σπρώχνουν, που προσπερνάω ακριβώς πριν την περιβόητη γέφυρα Πόντε Βέκιο. Ασύγκριτη πηγή έμπνευσης!!!

DSCN1186-1

Όταν πλησιάζω το 30ο χιλιόμετρο, τα πράγματα αλλάζουν, λογικά. Το περίμενα, αλλά είναι πάντα κρίσιμο το σημείο… Όπως λέμε, εδώ ξεκινάει ουσιαστικά ο μαραθώνιος, κι εδώ είναι που, πραγματικά, όλα παίζονται. Οι πόνοι που μέχρι τώρα κατάφερνα να καλύψω κάνουν αισθητή την παρουσία τους, και η αμφιβολία κάνει την εμφάνισή της ύπουλα και αθόρυβα… Η ίδια η διαδρομή μου φαίνεται λιγότερο ευχάριστη τώρα, είμαστε στα προάστια της Φλωρεντίας, δίπλα στις εγκαταστάσεις της ποδοσφαιρικής ομάδας της Φιορεντίνα.

Ευτυχώς, το ψυχικό δυναμικό παίρνει τη σκυτάλη και στα 5 αυτά αμφίβολα χιλιόμετρα, είναι πραγματικά η εμπειρία των προηγούμενων αγώνων που με κρατάει όρθιο, οι μαραθώνιοι που λίγο πολύ κατάφερα και οι 3 αγώνες υπεραπόστασης, που με δίδαξαν να διαχειρίζομαι τις δυσκολίες, ακόμα και να βρίσκω εκεί, μία κάποια προσωπική ολοκλήρωση.

Στη συνέχεια, έρχεται η επιστροφή στο ιστορικό κέντρο της Φλωρεντίας, ονειρική! Στο τέλος του δρόμου Via dell’ oriuolo, στο 37ο χιλιόμετρο, ξανασυναντάμε τη Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, με όλη της τη μεγαλοπρέπεια, και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ακούω τη Χριστίνα να με φωνάζει! Χρόνος ίσα ίσα για ένα γρήγορο φιλί, που θα μου δώσει κουράγιο, πραγματικό ψυχολογικό ντοπάρισμα!

Πολλές στροφές στο τέλος αυτού του μαραθώνιου, συναντάμε τον ποταμό Άρνο, όπου υπάρχει η τελευταία τροφοδοσία αυτής της εξαιρετικής διοργάνωσης. Σε κάθε χιλιόμετρο που απομένει, προσπαθώ κακήν κακώς να υπολογίσω τις πιθανότητές μου να τερματίσω κάτω από το συμβολικό φράγμα των 4 ωρών,,, απλές προσθέσεις, αλλά όχι και τόσο εύκολες, με τόση κούραση. Στο 41ο, συνειδητοποιώ ότι μπορώ να το καταφέρω, αλλά πρέπει να επιταχύνω!

Το τέλος του αγώνα είναι υπέροχο, περνάω από την Via Calzaiuoli (την οδό του μπλοκ της εκκίνησης), και φτάνω στην τελευταία στροφή, στην πλατεία Ντουόμο (θα έχουμε περάσει εκεί 4 φορές συνολικά), ένα τελευταίο βλέμμα στο ρολόι… ναι, έγινε, …επιτέλους! Διατηρώ την προσπάθειά μου και περνάω τη γραμμή σε 3.59.44! Καταρρίπτω για πάνω από 9 λεπτά το ατομικό μου ρεκόρ, αυτό του αγώνα της Αθήνας το 2014, του οποίου φοράω το μπλουζάκι σήμερα. Η συγκίνηση με συνεπαίρνει αμέσως μετά τον τερματισμό, κοφτή αναπνοή, τρέμουλο, αισθάνομαι τώρα το κρύο, και τους πόνους σχεδόν παντού… Αλλά, ταυτόχρονα, τι εσωτερική ευτυχία, τι τεράστια ικανοποίηση, τρεις μήνες προσπάθειας, επιτέλους ανταμείβονται! Και μετά, η Χριστίνα με συναντάει αρκετά γρήγορα, φέρνοντάς μου στεγνά ρούχα για να αλλάξω, θα μπορέσουμε τώρα να πάμε να το γιορτάσουμε μαζί, ανακαλύπτοντας τη Φλωρεντία!!!

DSCN1263

Publicités

Répondre

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google

Vous commentez à l'aide de votre compte Google. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s