35ος μαραθώνιος της Αθήνας… 5η συνάντηση με τον προσωπικό μου τοίχο…

Texte en français

Σε όσους αγαπούν τις ωραίες αναφορές αγώνων, με όμορφα χρονομετρικά ρεκόρ, θετικές εντυπώσεις και ενθουσιασμό… θα συμβούλευα να μην συνεχίσουν την ανάγνωση του μικρού αυτού κειμένου.

Εν θερμώ, 6 ώρες μετά τον τερματισμό, με την κούραση των 42 χλμ παρούσα σε όλο μου το σώμα, ο απολογισμός είναι σίγουρα, για μία ακόμη φορά (όπως πάντα;) μάλλον αρνητικός. 4 ώρες 22 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα. Ο χειρότερος χρόνος σ’ αυτήν την ιστορική διαδρομή σε 4 συμμετοχές, ο 5ος στους 7 μου μαραθώνιους.

Κυρίως, ένα τέλος αγώνα που έμοιαζε περισσότερο με εφιάλτη, με έντονους κι επίμονους πόνους, που με υποχρέωσαν πάλι να εναλλάσσω τρέξιμο και περπάτημα, χωρίς πραγματική ευχαρίστηση. Ακόμα και η κατηφόρα στην Ηρώδου του Αττικού, στο τελευταίο χιλιόμετρο που τόσο περίμενα, δεν μου έδωσε την παραμικρή ευχαρίστηση. Και τι να πω για τον τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο, που ήταν συνώνυμος με οδύνη προκειμένου να καταφέρω να περάσω τη γραμμή του τερματισμού τρέχοντας. Καμία χαρά, μόνο ανακούφιση που τέλειωσε. «Smile you paid to do this», είχα διαβάσει λίγα χιλιόμετρα νωρίτερα… και ήδη τότε, το χαμόγελο δεν είχε καταφέρει να περάσει το σύνορο του θολωμένου μου μυαλού.

Πολύ πριν την αφετηρία, με το τέλος της προετοιμασίας να έχει διαταραχθεί από την επανεμφάνιση της κήλης δίσκου, είχα σκεφτεί δύο πλάνα για τον αγώνα : το πρώτο, αισιόδοξο, με τον πρώτο ημιμαραθώνιο στο τέμπο που είχα δουλέψει στις προπονήσεις, την ανηφόρα προς το 30ο χλμ πιο συντηρητικά, και την κατηφόρα προς Αθήνα, ανοίγοντας ρυθμό… Μόλις μετά το πέρασμα των 21χλμ οι πόνοι στη μέση με υποχρέωσαν να εφαρμόσω το δεύτερο πλάνο, πολύ απλό: να συνεχίσω σφίγγοντας τα δόντια…

Μετά το 35ο η θέληση δεν ήταν πια εκεί, αναγκάστηκα να περπατήσω, συχνά. Όχι, πραγματικά, σ’ αυτόν τον 7ο μαραθώνιο, δεν βίωσα σχεδόν καθόλου χαρά, αλλά υπήρξαν στιγμές έντονες, όπως πάντα σ’ αυτήν την ασύγκριτη απόσταση!!!

Όπως πάντα, δυνατές επαφές με άλλους δρομείς: φίλους, που συναντάς στην αφετηρία, με τους οποίους μοιράζεσαι ελπίδες και φόβους περιμένοντας την πιστολιά της εκκίνησης, αγνώστους, συχνά συντρόφους στη δυσκολία με τους οποίους ανταλλάσσεις μία λέξη, ή απλώς και μόνο ένα βλέμμα. Υπάρχουν βέβαια και όλοι οι εθελοντές και οι θεατές, νέοι και λιγότερο νέοι, που προσπαθούν να σε ενθαρρύνουν για να μην καταβυθιστείς… σε καθέναν από αυτούς είμαι ατέλειωτα ευγνώμων, κάθε νεύμα, λέξη ή βλέμμα με βοήθησε σ’ αυτή την πολύ απαιτητική διαδρομή!

Θα κρατήσω από αυτόν τον αγώνα τρεις όμορφες συναντήσεις:

  • Η πρώτη, στο 14ο χλμ, είχαμε δώσει ραντεβού με την Πασκαλίν, μία φίλη που δεν είχα δει για πολύ καιρό… ήμουν ακόμα σε φόρμα εκείνη τη στιγμή, και η αγκαλιά που ανταλλάξαμε στην άκρη του δρόμου ήταν πολύ συγκινητική… 1 ή 2 δευτερόλεπτα ίσως, που μου έδωσαν όμως φτερά για κάποια επιπλέον χιλιόμετρα.
  • Η δεύτερη, ήμουν στον πάτο του πηγαδιού, προς το τέλος του αγώνα (39ο χλμ;), αλλά αναγνώρισα ανάμεσα στους θεατές ένα δρομέα που αποτελεί ένα από τα πρότυπά μου, τον σπαρταθλητή Γιώργο! Τα ενθαρρυντικά του λόγια μου έκαναν απίστευτο καλό, ακόμα και αν αισθάνθηκα λίγη ντροπή που τον συνάντησα για πρώτη φορά στην πραγματικότητα ενώ βρισκόμουν σε τόσο άσχημη σωματική και ψυχολογική κατάσταση.
  • Έπειτα, στη γραμμή του τερματισμού, θύμα έντονων κραμπών, συνάντησα έναν άλλο Ροδίτη δρομέα, που προπονείται στους ίδιους δρόμους με μένα, τον Νεκτάριο. Είχαμε ξεκινήσει από το ίδιο μπλοκ χωρίς να ιδωθούμε… και καταφέραμε να περάσουμε τη γραμμή του τερματισμού μαζί, χέρι χέρι, έπειτα από 4 ώρες και 22 λεπτά μοναχικής προσπάθειας!

Τέλος, και αυτό είναι που θα κρατήσω από τον αποτυχημένο αυτό μαραθώνιο, μία μεγάλη στιγμή συγκίνησης με περίμενε στη Νέα Μάκρη : ήδη υπήρχε μία υπέροχη ατμόσφαιρα με όλα αυτά τα παιδιά που είχαν τρέξει τον δικό τους αγώνα το πρωί και μας έδιναν το χέρι. Ύστερα, όταν τα μεγάφωνα του δήμου έπαιξαν ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, ένα όμορφο συρτάκι, και ένα από τα πιο ωραία τραγούδια αγάπης, (« στρώσε το στρώμα σου για δυο») αισθάνθηκα την καρδιά μου να χορεύει και τη συγκίνηση να με κατακλύζει… Αυτό είναι το τρέξιμο, είναι φυσικά μία μοναχική προσπάθεια αλλά υπάρχει πάντα ένα background, στην καρδιά σου, τα πρόσωπα που μετράνε για σένα, που τα κουβαλάς μαζί σου με τη σκέψη στις μοναχικές διαδρομές και που σε κρατάνε ζωντανό στις δύσκολες στιγμές. Το κορίτσι μου, τα κορίτσια μου. Χωρίς αυτή, χωρίς αυτές δεν θα μπορούσα να είχα ολοκληρώσει κανέναν από τους 7 μου μαραθώνιους…

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

w

Connexion à %s