Ο γύρος της Θάσου… Θεαγένιος δρόμος

texte en français

Πέρασαν δέκα μέρες από τον τελευταίο μου αγώνα, το γύρο του νησιού της Θάσου… Μερικές μέρες, απαραίτητες για να ξαναβάλω τάξη στο μυαλό μου που, κατά τη διάρκεια ενός πλούσιου Σαββατοκύριακου βίωσε μία ολόκληρη παλέτα αντικρουόμενων συναισθημάτων.

Όλα ξεκίνησαν από μία εβδομάδα «προθέρμανσης» στο Λιμένα, την πρωτεύουσα του νησιού, ίσα-ίσα για να ξαναμπώ στο ρυθμό αυτού του νησιού, να ξαναπερπατήσω στα βήματα της παιδικής μου ηλικίας, να εντυπωθεί μέσα μου η ιστορία του ντόπιου ήρωα, του Θεαγένη, που έδωσε το όνομά του στον αγώνα των 100 χλμ.

20170421_193115

Την Παρασκευή, παραμονή της εκκίνησης, φτάνουμε στην Αστρίδα, στο νότο του νησιού κι εκεί, η πίεση, απούσα μέχρι τότε, κάνει ξαφνικά την εμφάνισή της. Την ώρα που παίρνω το νούμερο, συναντώ τους άλλους αθλητές και, σε αντίθεση με όσα συμβαίνουν στις τοπικές κούρσες της Ρόδου, δεν ξέρω κανένα. Κάπως σαν στις Πλαταιές, δυο χρόνια πριν, βλέπω τους άλλους να κάνουν πηγαδάκια, προφανώς συνηθισμένοι σ’ αυτά τα μεγάλα ραντεβού… μάλλον είμαι ένας από τους λίγους που κάνουν την παρθενική τους εμφάνιση σ’ αυτήν την απόσταση. Ωστόσο, γνωρίζω κάποιους φίλους μέχρι τώρα εικονικούς, τον Κώστα, έναν κύπριο δρομέα, το Γιάννη και το Νίκο, τους διοργανωτές, τον άλλο Νίκο, ένα σπαρταθλητή… είναι πάντα όμορφο το συναίσθημα να τοποθετείς ένα πρόσωπο πάνω σε ένα απλό όνομα.

Δείπνο στο πολύ ωραίο ξενοδοχείο Aeolis και ενημέρωση πριν τον αγώνα… δεν χασομερώ και επιστρέφω να ετοιμαστώ για την επόμενη: είναι ώρα να απομονωθώ στον κόσμο μου, για να αποφύγω το μεγάλο στρες.

Το Σάββατο, έπειτα από μια καλή νύχτα, εγερτήριο στις 5, δύο ώρες πριν την εκκίνηση : τελετουργία απόλυτα οργανωμένη, πρωινό, ντους και καφές! Φτάνω στη ζώνη της εκκίνησης στις 6.40, για να παραδώσω το σάκο μου για το 67ο χλμ και να ξαναβρώ τους άλλους δρομείς. Είμαστε 33 στα 100 χιλιόμετρα και 25 στα 50, άρα δεν θα έχει συνωστισμό. Γνωρίζω την Πόλα, μία άλλη Κύπρια, είναι 4 συνολικά που έχουν κάνει το ταξίδι μέχρι τη Θάσο και παίρνω θάρρος κάνοντας αστεία με την ομάδα υποστήριξής μου, που βρίσκεται σύσσωμη στη γραμμή της εκκίνησης.

20170422_065335

7 ακριβώς, δίνεται η εκκίνηση κι εγώ είμαι ήδη πολύ συγκεντρωμένος: ξαναθυμάμαι όλα τα λάθη που είχα κάνει στο δρόμο για τους Δελφούς και υπόσχομαι να τα αποφύγω ένα προς ένα. Το πρώτο είναι ο αρχικός ρυθμός, ξέρω πως έχει μεγάλα ονόματα στον αγώνα και πράγματι, ξεκινάνε πολύ γρήγορα! Από τα πρώτα μέτρα μένω λοιπόν στην ουρά του αγώνα και υιοθετώ ένα πολύ προσεκτικό ρυθμό. Οι παλμοί είναι αρκετά υψηλοί παρόλα αυτά, αλλά δεν ανησυχώ, το στρες του ξεκινήματος και η πρώτη μικρή ανηφόρα έσβησαν γρήγορα το στόχο μου να παραμείνω κάτω από τους 135.

Είχα προβλέψει να διαχειριστώ τον αγώνα σε 5 στάδια, 5 ημιμαραθώνιους. Σ’ αυτό το πρώτο μέρος είναι προγραμματισμένα 3 σημεία ανεφοδιασμού. Η διαδρομή είναι φανταστική, ακόμα κι αν τα ίχνη των πυρκαγιών του φθινοπώρου είναι λίγο καταθλιπτικά. Μέχρι το Μοναστήρι, 1ο σημείο ανεφοδιασμού (6.8χλμ, 48΄), έχουμε δύο ωραίες ανηφόρες, στις οποίες με υποχρεώνω να περπατήσω, όπως έχω σχεδιάσει. Είμαι ακριβώς μέσα στις προβλέψεις μου στο μοναστήρι και μόλις μετά τον ανεφοδιασμό με προσπερνάει ένας δρομέας των 100 χλμ… δεν το ξέρω ακόμα μα βρίσκομαι στην τελευταία θέση, πρέπει να υπάρχουν δυο-τρείς άλλοι αθλητές των 50 χλμ πίσω μου. Από κει και πέρα θα πρέπει να τρέξω μοναχικά για περίπου…96 χιλιόμετρα!!! Μία φοβερή βόλτα στον ορίζοντα, αλλά, σας διαβεβαιώνω, το πλαίσιο είναι εξαιρετικό!

cropped-p1010001.jpg

Στην Αλυκή, δεύτερο τσεκ-πόιντ (11.8χλμ, 1ώρα 21΄), γεμίζω το παγούρι με ισοτονικό, μασουλώντας αλμυρά κράκερς. Η ίδια τελετουργία θα συνεχιστεί μέχρι την Καλλιράχη, με το παγούρι μου να μου επιτρέπει να κρατήσω γύρω στα 2 με 3 τσεκ-πόιντ. Στην Αλυκή το πιο επίπεδο προφίλ του αγώνα με αφήνει να υιοθετήσω το ρυθμό Συρανό που δούλεψα στις προπονήσεις (9΄ τρέξιμο, 1΄περπάτημα). Αισθάνομαι ανακουφισμένος γιατί ο ελαφρύς πόνος που αισθανόμουν στον δεξί αστράγαλο στα πρώτα 10 χιλιόμετρα, σταμάτησε. Όλα πάνε καλά, προσπαθώ να ευχαριστηθώ στο μάξιμουμ τον αγώνα. Μόλις πριν το τρίτο τσεκ-πόιντ (Σκαλιά, 18,5χλμ, 2ώρες 07), διασταυρώνομαι με τον πρώτο δρομέα των 50 χλμ, πολύ εντυπωσιακό… Έτσι, θα συναντήσω όλους τους αγωνιζόμενους κι όλες τις αγωνιζόμενες στο πενηντάρι, μέχρι τα Κοίνυρα, σημείο αναστροφής γι’ αυτούς. Αλλά πριν, φτάνω στο τέλος του πρώτου μου ημιμαραθώνιου, σε ένα σημείο της διαδρομής που το λατρεύω, πάνω από τη παραλία της παιδικής μου ηλικίας, το Paradise Beach… Πριν 35 χρόνια, τη λέγαμε απλώς «τα Κοίνυρα» και ήταν ερημική. Κάποια χτίσματα φύτρωσαν από τότε, αλλά οι αναμνήσεις έρχονται γρήγορα στην επιφάνεια και η συγκίνηση είναι εκεί. Πρώτος ημιμαραθώνιος σε 2 ώρες και 23!

Διασχίζω λοιπόν τον μικρό οικισμό των Κοινύρων, σταματώντας στο τσεκ-πόιντ 4 (23,5χλμ, 2 ώρες και 40) για να γεμίσω το δοχείο μου. Αμέσως μετά, μικρή στροφή δεξιά, και φτάνουμε σε μία μεγάλη, ομαλή ανηφόρα 3,5 χιλιομέτρων που οδηγεί στην εξίσου ομαλή κατηφόρα προς τη Σκάλα Ποταμιάς. Ευχάριστος δρόμος, με όμορφη θέα στη θάλασσα, και μικρά νησάκια με πολλά ψάρια. Ελάχιστη κυκλοφορία αυτή την ώρα, η βόλτα είναι πραγματικά απολαυστική, όλα τα φώτα είναι ακόμα πράσινα… Το σημείο ανεφοδιασμού 5 (29,6χλμ, 3 ώρες και 26) βρίσκεται πραγματικά σε μία ιδανική θέση, με μία καταπληκτική θέα στη Χρυσή Αμμουδιά, στην Ποταμιά και στα βουνά. Οι εθελοντές, πολύ συμπαθητικοί, όπως παντού στη διαδρομή! Έπειτα από αυτό το σημείο ανεφοδιασμού, φτάνουμε στο πιο δύσκολο σημείο του αγώνα, την ανηφόρα προς την Παναγιά. Μέχρι την είσοδο στην Ποταμιά το ποσοστό της ανηφόρα είναι σχετικά μικρό, αλλά η διαδρομή δεν είναι και η καλύτερη, πολλά έργα επί της οδού (είναι η προετοιμασία για την τουριστική σεζόν) και πολλή κίνηση. Ανάμεσα στην Ποταμιά και την Παναγιά, αντίθετα, τα τοπία είναι φανταστικά, κι έχω όλο το χρόνο να το θαυμάσω, αφού η μεγάλη κλίση με υποχρεώνει να περπατήσω. Και είναι εκεί, λίγο πριν την Παναγιά, που θα φτάσω και θα προσπεράσω έναν άλλο δρομέα που είχα στόχο από την Ποταμιά. Ανταλλάσσουμε μερικές λέξεις, όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά και για τους δυο μας. Φτάνουμε σχεδόν μαζί στο τσεκ-πόιντ 6 (35,7χλμ, 4 ώρες και 15), στην πλατεία της Παναγιάς, όπου μαθαίνω πως είμαστε εμείς που κλείνουμε τον αγώνα, δεν υπάρχει πια κανείς πίσω μας. Εκμεταλλεύομαι το υπέροχο σιντριβάνι της πλατείας για να γεμίσω το παγούρι μου με ισοτονικό ρόφημα, και ξαναφεύγω χωρίς καθυστέρηση. Ξέρω πως το επόμενο κομμάτι είναι εύκολο, κατεβαίνοντας προς την άλλη άκρη της Χρυσής Αμμουδιάς. Φτάνοντας στην πεδιάδα, φτάνω τη Γεωργία, μαζί με την οποία προσεγγίζουμε το επόμενο τσεκ-πόιντ (χλμ 40,9, 4 ώρες 49). Στη συνέχεια μας περιμένει ο χωματόδρομος με μεγάλη κλίση από την αρχή. Κερδίζω λίγο έδαφος σε σχέση με τους δύο συναδέλφους, και φτάνω το 42,2ο χλμ σε ακριβώς 5 ώρες! Ακριβώς στο χρόνο που είχα προβλέψει, και για να με ανταμείψω για την επιτυχία του δεύτερου στόχου της ημέρας, όπως μετά τον πρώτο ημιμαραθώνιο, τηλεφωνώ στη Χριστίνα. Ξέρω πως κι εκείνη (και όλη η ομάδα υποστήριξης) αγχώνεται αρκετά από την πλευρά της, χωρίς να ξέρει τι γίνεται με μένα, είναι καιρός να της επιβεβαιώσω πως όλα πάνε καλά… Δεν γνωρίζω ακόμα πως οι επόμενες τηλεφωνικές αναφορές θα είναι λιγότερο γαλήνιες.

Ο χωματόδρομος που διανύουμε για 11 χιλιόμετρα είναι σε καλή κατάσταση, χωρίς μείζονες δυσκολίες. Η θέα στους ερημικούς κολπίσκους σου κόβει την ανάσα, σε ένα από τα πιο ευχάριστα περάσματα ολόκληρης της διαδρομής…

cropped-bernard-223.jpg

Κι όμως είναι σ’ αυτό το κομμάτι που οι πρώτες αμφιβολίες κάνουν την εμφάνισή τους: λίγο πριν την παραλία μαρμάρου (χλμ 46,9- 5 ώρες και 37), αρχίζω να νιώθω μία τεράστια αδυναμία στο δεξί μου γόνατο, κάποια πατήματα μου φαίνονται ιδιαίτερα ασταθή, σαν να πάει το γόνατο να γυρίσει… Γ****ο, απομένει η μισή διαδρομή και βάλε! Περίμενα σωματικές δυσκολίες, αλλά όχι τόσο νωρίς! Πρέπει να ομολογήσω πως με ενοχλεί αρκετά όλο αυτό, πρέπει να διπλασιάσω την προσοχή μου σε κάθε βήμα. Ευτυχώς, το δρομάκι περνάει από μέρη που λατρεύω, που οι αναμνήσεις είναι αμέτρητες και πολύ ανακουφιστικές. Φτάνω άλλους δύο δρομείς, περπατάμε μερικά μέτρα μαζί, έχουν κι αυτοί εξίσου θέματα στα πόδια, και εν τέλει θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν. Θα είναι οι τελευταίοι δρομείς που θα συναντήσω τελικά σήμερα, το υπόλοιπο του αγώνα θα είμαι ολομόναχος. Ο χωματόδρομος τελειώνει στο τσεκ-πόιντ 9, πάνω από τη Μακρύαμμο (χλμ 51,9- 6 ώρες και 15) και η επιστροφή στην άσφαλτο μου επιφυλάσσει μία τεράστια έκπληξη: ένα τεράστιο πανό ενθάρρυνσης, φτιαγμένο από τους φίλους Μανουέλα και Τόνι, ακριβώς πριν την άφιξη στο Λιμένα.

17992240_1855173314700382_7064486563624845451_n

Ανεκτίμητη υποστήριξη, κυρίως σ’ αυτό το σημείο που η αμφιβολία κερδίζει έδαφος. Η ενόχληση μετατρέπεται σιγά-σιγά σε πόνο, μικρό για την ώρα, σε κάθε δεξί πάτημα όταν τρέχω… Μόλις περπατάω, ο πόνος εξαφανίζεται.

Ο Γιάννης, ο διοργανωτής, που συναντάω στο επόμενο σημείο ανεφοδιασμού (χλμ 57,1- 6 ώρες και 55) με ανακουφίζει ανακοινώνοντάς μου πως υπάρχει φυσιοθεραπευτής στο επόμενο σημείο ανεφοδιασμού, στο Ραχώνι, εκεί όπου με περιμένει και το σακίδιό μου. Το ηθικό είναι αρκετά πεσμένο, στην πολυσύχναστη οδό ανάμεσα στο Λιμένα και το Ραχώνι κι ακόμα και η ενδυμασία μου με προβληματίζει: ενώ ο καιρός είναι αρκετά ευχάριστος, από το πρωί δεν καταφέρνω να επιλέξω ανάμεσα στο κοντομάνικο φανελάκι και το αντιανεμικό μπουφάν. Βγάζω και ξαναβάζω το μπουφάν συνεχώς κι ο αέρας, αν και ελαφρύς, μου προκαλεί σύγκρυα… Εν συντομία, το τέλος του 3ου ημιμαραθώνιου φτάνειο την κατάλληλη στιγμή (7 ώρες και 45, ο ρυθμός πέφτει). Θα μου δώσω ώθηση χρησιμοποιώντας τον πρώτο μου άσσο στο μανίκι, τηλεφωνώντας στην κόρη μου Ανούκ. Έτσι, είναι εκείνη που πρώτη ενημερώνεται για τις ενοχλήσεις μου στο γόνατο, αλλά προσπαθώ να μην την ανησυχήσω και πολύ και σίγουρα μου κάνει απίστευτο καλό που την ακούω!

Θα παραμείνω γύρω στα 12 λεπτά στο κεντρικό σημείο ανεφοδιασμού στη σκάλα Ραχωνίου (χλμ64,8-8 ώρες και 9): μασάζ, φαγητό (σουτζουκάκια με ρύζι, ευχαριστώ στη μαγείρισσα), παραλαβή του σακιδίου, αλλαγή φανέλας, χωρίς να παραλείψω την προετοιμασία του ροφήματος… Πολύς «χαμένος» χρόνος αλλά το είχα ανάγκη, και η ατμόσφαιρα εδώ είναι πολύ ευχάριστη, με πολλούς εθελοντές να μας περιποιούνται. Ξαναξεκινάω παρόλα αυτά, μου μένει περίπου ένας μαραθώνιος… Από τα πρώτα βήματα ο πόνος επανέρχεται δριμύτερος, θα πρέπει να συμβιβαστώ με αυτό. Η διαδρομή δεν είναι και πολύ ευχάριστη σ’ αυτό το σημείο, πράγμα σπάνιο για τη Θάσο: μεγάλες ευθείες, που δεν μου δίνουν κίνητρο, ειδικά τώρα που τα τμήματα στα οποία περπατάω είναι όλο και πιο συχνά. Φτάνω στον Πρίνο και το σημείο ανεφοδιασμού εκεί, με πραγματική ανακούφιση (χλμ 70,3- 8 ώρες και 53), η διαδρομή γίνεται πάλι παραλιακή, θα είναι πιο ευχάριστη. Επίσης είναι για μένα μία σημαντική στιγμή, αφού περίπου σε αυτή την απόσταση εγκατέλειψα πριν δύο χρόνια στον Ευχίδειο … Ρίχνομαι λοιπόν στο άγνωστο και αισθάνομαι την ανάγκη να ακούσω μια αγαπημένη φωνή, είναι ο δεύτερός μου άσσος στο μανίκι… Η Μελίνα, που τόσο θα ήθελε να είναι μαζί μας στη Θάσο.

Από δω και στο εξής, ένας άλλος αγώνας αρχίζει: ξέρω πως όλα θα είναι δύσκολα, αλλά τα χρονικά όρια είναι μακριά πίσω μου, και πρέπει να φτάσω στον τερματισμό. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει συνήθως, που το ηθικό μου συχνά υπολείπεται, αποκρίνομαι σε κάθε νέο πόνο, σε κάθε κομματάκι πεσιμισμού, με μία θετική σκέψη, μία παιδική ανάμνηση, ένα πρόσωπο από αυτούς που με περιμένουν ή με υποστηρίζουν, ή απλώς με ένα όμορφο τοπίο… θα μου πάρει ακόμα 5 ώρες να τρέχω, να περπατάω ή ακόμα και να κουτσαίνω, μέχρι την Αστρίδα, αλλά ούτε μία φορά δεν σκέφτηκα να εγκαταλείψω κι αν είπα συχνά στον εαυτό μου πως δεν είμαι φτιαγμένος για τις υπεραποστάσεις, και ποτέ ξανά δεν θα ξαναδοκιμάσω ένα τέτοιο στοίχημα, πάντα μου απαντούσα πως στη Θάσο δεν υπήρχε περίπτωση να μην πετύχω, πως θα είναι η μόνη και μοναδική μου εμπειρία, αλλά θα είναι ολοκληρωμένη!

Τα χιλιόμετρα ακολουθούν το ένα το άλλο, όλο και πιο αργά και φτάνω κάθε φορά με ανυπομονησία στους σταθμούς ανεφοδιασμού για να αντλήσω λίγο κουράγιο από τους εθελοντές. Αξίζουν πολλά. Γνωρίζω πως ο προηγούμενος δρομέας είναι περίπου μισή ώρα μπροστά μου, και οι δύο πρωινοί μου σύντροφοι περίπου μισή ώρα πίσω! Τσεκ πόιντ 13 (χλμ73,6-9 ώρες και 20), τσεκ πόιντ 14 (χλμ 80,3-10 ώρες και 13), ο ρυθμός καθορίζεται από τους πόνους: πολύ περπάτημα, λίγο τρέξιμο, στη δεξιά πλευρά του δρόμου τώρα, εκεί ο πόνος φαίνεται να είναι ελαφρά πιο μειωμένος. Τελειώνω τον 4ο ημιμαραθώνιο μπαίνοντας στη Σκάλα Μαριών (10 ώρες και 51).

18119050_10211997715038855_7487763866069316418_n

Πολύς κόσμος στις Μαριές (χλμ84,6-10 ώρες και 53), είναι η ώρα του απεριτίφ και το λιμανάκι είναι γεμάτο. Πολλοί νέοι εθελοντές επίσης, ένας μου προτείνει το τσουρέκι της μαμάς του. Κάποια γκάφα πρέπει να έκανα απαντώντας του γιατί όλοι έσκασαν στα γέλια, υπέροχη η ατμόσφαιρα και εδώ! Έπειτα φεύγω τρώγοντας το τσουρέκι μου, υπέροχο, παρεμπιπτόντως. Τηλεφωνώ στη Χριστίνα για να την καθησυχάσω, σύμφωνα με το πόσο προηγούμαι από το χρονικό όριο (1 ώρα και 7 λεπτά), δεν νομίζω να υπάρξει πρόβλημα, αρκεί μόνο να σφίξω τα δόντια. Η μέρα τελειώνει, χαρίζοντάς μου υπέροχη θέα στο Αιγαίο με το Άγιο Όρος στο βάθος. Τα τμήματα που τρέχω γίνονται όλο και πιο σπάνια, το τελευταίο μακρύ κι ανέλπιστο, λίγο πριν τα Λιμενάρια. Έπειτα, ο πόνος είναι τέτοιος που μου είναι αδύνατο να τρέξω, προσπαθώ απλώς να κρατήσω ένα γρήγορο ρυθμό βαδίσματος. Πάντα η ίδια ανθρώπινη ζεστασιά στα σημεία ανεφοδιασμού : 16 (χλμ89,1-11 ώρες και 35) 17 (χλμ93,6-12 ώρες και 18) 18 (χλμ 98-13 ώρες 05). Μένουν πια λίγο περισσότερα από 5 χιλιόμετρα, ενώ η νύχτα πέφτει. Η αίσθηση της μοναξιάς είναι ακόμα πιο έντονη, και απολαμβάνω την ικανοποίηση τού να έχω νικήσει τις αδυναμίες μου, να έχω κάνει την υπέρβαση των ορίων μου και να έχω ολοκληρώσει αυτή τη πρόκληση. Για τα τελευταία μέτρα, ο Γιάννης, παρών σε όλο τον αγώνα, με ακολουθεί με το αυτοκίνητο σφυρίζοντας και τον ευχαριστώ. Στον τερματισμό τεράστια ανακούφιση και έντονη συγκίνηση ξαναβρίσκοντας τους δικούς μου που περιμένουν υπομονετικά… για πολύ. Ευχαριστώ τους διοργανωτές Γιάννη και Νίκο, Πάρη και Clémentine, και όλους τους εθελοντές!

Screenshot 2017-05-04 23.54.57

Το απόλυτο αποτέλεσμα είναι αρκετά μέτριο: 14 ώρες για μία βόλτα 103,3 χιλιομέτρων γύρω από το φανταστικό νησί της Θάσου. Ωστόσο, ο προσωπικός μου απολογισμός ξεπερνά κατά πολύ αυτόν τον απλό χρόνο, κι αυτός ο αγώνας θα παραμείνει μία ξεχωριστή στιγμή στην αθλητική μου «καριέρα». Τώρα, δύσκολο να πω τι θα ακολουθήσει, αν θα επιμείνω στις υπεραποστάσεις ή αν θα μείνω σε πιο κλασικά σχήματα αγώνων. Ξαναπροσπάθησα να τρέξω την Κυριακή, αλλά ο πόνος στο γόνατο επανεμφανίστηκε έπειτα από μόλις 6 λεπτά… Θα πρέπει λοιπόν να κάνω ένα μεγάλο διάλειμμα, κάτι που θα μου δώσει την ευκαιρία να σκεφτώ για τη συνέχεια…

18192380_1856096274608086_5326020598691630068_o

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

w

Connexion à %s