Πέντε μήνες σιωπής…

Texte en français

Πέντε μήνες σιωπής… Ήρθε η ώρα, νομίζω, να ξαναρχίσω αυτό το μπλογκ. Η αλήθεια είναι πως η απογοήτευση ήταν πλήρης στα μέσα του Απρίλη, και πέρασα από φάσεις που πράγματι αναρωτιόμουν αν θα συνέχιζα το τρέξιμο.

Στα μέσα του Απρίλη λοιπόν, βρέθηκα στην εκκίνηση του Μαραθώνιου της Ρόδου, υπό συνθήκες πολύ ευνοϊκές, μετά από ένα ξεκίνημα της σεζόν αρκετά ενθαρρυντικό. Κάποιοι πόνοι στο δεξί πόδι και στη μέση δεν με εμπόδισαν να κλείσω το πρόγραμμα προετοιμασίας μου χωρίς ιδιαίτερη ανησυχία. Και ήμουν σχετικά αισιόδοξος στην γραμμή της εκκίνησης! Μάλλον υπερβολικά… Έκανα πάλι το αιώνιο λάθος μου, παρασυρμένος από τον αρχικό ενθουσιασμό και από το γεγονός πως γνώριζα πολλούς δρομείς γύρω μου. «Το πλεονέκτημα της έδρας» έλεγα στο τελευταίο  μου άρθρο. Έπρεπε να σκεφτώ περισσότερο πριν γράψω αυτή τη βλακεία, η όμορφη ατμόσφαιρα στην εκκίνηση με έκανε να χάσω την αυτοσυγκέντρωσή μου και να ξεκινήσω πολύ γρήγορα. Κανένα πρόβλημα μέχρι τον ημιμαραθώνιο, αισθανόμουν καλά, αλλά είχα ήδη καταλάβει το λάθος μου. 1 ώρα και 57, πιο γρήγορα από τις προβλέψεις μου, αλλά με παλμούς ήδη υψηλούς, σχεδόν στο 90% της μέγιστης συχνότητας. Τα επόμενα δέκα χιλιόμετρα ήταν το κύκνειο άσμα μου. Θα περνούσα για τελευταία φορά μπροστά στη γραμμή αφετηρίας-τερματισμού (τι ιδέα κι αυτή, να φτιάξουν μία διαδρομή με διπλό αλε-ρετούρ!!!), και άρα μπροστά από τις πιστές μου θαυμάστριες… δεν θα λύγιζα, όχι,  χιλιόμετρο 32, 3 ώρες. Στη συνέχεια, τι να πω; Μάλλον η χειρότερη εμπειρία μου σε μαραθώνιο, να αναμασάω όλες τις μαύρες μου σκέψεις, να μην μπορώ να σκεφτώ παρά τους πόνους, σωματικούς, ψυχολογικούς, να φλερτάρω με την ιδέα της εγκατάλειψης, πανταχού παρούσα, να «καταριέμαι» τη διαδρομή και τους άλλους δρομείς που φαίνονταν μια χαρά. Για να μην τα πολυλογώ, μια μαύρη τρύπα, από την οποία αναρωτιέμαι, πώς βγήκα στη συνέχεια… Φρικαρισμένος στον τερματισμό (4ώρες και 26 λεπτά), δεν μπόρεσα καν να χαρώ που τερμάτισα.

42k

Την επόμενη εβδομάδα, επωφελούμενος από την διακοπή των προπονήσεων μετά τον μαραθώνιο, επισκέφθηκα έναν ορθοπεδικό για να δω τι γίνεται με την δεξιά μου φτέρνα. Η ετυμηγορία δεν άργησε να πέσει: πελματιαία απονευρωσίτιδα. Φοβόμουν ένα κάταγμα κόπωσης, αλλά αυτά που διάβασα ή άκουσα από δω κι από κει, δεν με καθησύχασαν ιδιαίτερα! Κι όμως, τίποτα δεν αισθανόμουν να με εμποδίζει κατά τη διάρκεια του αγώνα, και σίγουρα δεν ήταν αυτό που με ενόχλησε στον μαραθώνιο… Αλλά όπως και να ‘χει, θα πρέπει να σταματήσω το τρέξιμο!

Όλως παραδόξως, πιστεύω αποστεριόρι, πως ήταν αυτή η διάγνωση που με έκανε να ξανασηκωθώ. Δεν θα με κάνει ένας τένοντας να διστάσω, υπάρχουν σ’ αυτή τη ζωή, χιλιάδες πιο δύσκολες δοκιμασίες! Αποφασίζω λοιπόν να αφήσω για τρεις μήνες το τρέξιμο και να ξαναρχίσω το ποδήλατο, με ένα παλιό και βαρύ ποδήλατο VTT. Μία και μοναδική έξοδος με τρέξιμο, τη μέρα των 49 μου χρόνων, έτσι, για την ευχαρίστηση!! Από τα μέσα Απρίλη ως τα μέσα Ιούλη, αλωνίζω τα μονοπάτια γύρω από το χωριό μου, αυτά που τόσες φορές πέρασα τρέχοντας… Το πλεονέκτημα του ποδήλατου είναι πως μπορείς να πας πιο μακριά, κι αυτό τελικά μου αρέσει.

mai2016

Το ότι πλησιάζει ο Σεπτέμβρης και ο αγαπημένος μου αγώνας, στη Σύμη, με ξαναφέρνει πίσω στο τρέξιμο… Για να ανακουφίσω το πόδι μου, που είναι ακόμα ευαίσθητο, αποφασίζω να δοκιμάσω τις μεικτές προπονήσεις, ποδήλατο και τρέξιμο. Τρεις προπονήσεις με τρέξιμο και δύο ή τρεις με ποδήλατο, γεγονός που μου επιτρέπει να μειώσω τα χιλιόμετρα στο τρέξιμο (207 για τις 7 εβδομάδες προετοιμασίας) αλλά να αυξήσω τις ώρες προπόνησης (μέχρι 8 ώρες και 45’, κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ). Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω κατά πόσο αυτό ο τύπος προπόνησης είναι αποτελεσματικός, αλλά ευχαριστιέμαι την ποικιλία στην προσπάθεια, και, κυρίως, δεν αισθάνομαι ιδιαίτερη κούραση.

Στις 6 Σεπτέμβρη ξεκινώ λοιπόν για τη Σύμη και βρίσκομαι στην αφετηρία αυτής της τόσο γοητευτικής κούρσας για 5η φορά. Το 2011 είχα επιλέξει αυτόν τον αγώνα για να ξεκινήσω τις «μεγάλες αποστάσεις», ήταν κάτι δύσκολο, αλλά υπέροχο, και κατέχει πάντα μία ιδιαίτερη θέση στην αγωνιστική σεζόν για μένα. Είναι επίσης, λόγω του σκηνικού που μας περιβάλλει, (ένα μοναστήρι σε ένα όρμο στη νοτιοδυτική πλευρά του νησιού) η ευκαιρία να κάνω τον απολογισμό μου και τον σχεδιασμό της επόμενης σεζόν. Αλλά είναι και ένας αγώνας απαιτητικός, 20 χιλιόμετρα, με διαφορά υψόμετρου 560 μέτρα. Φέτος, 24 δρομείς, από Σύμη, Ρόδο, Κω και Αθήνα. Τους ξέρω σχεδόν όλους, η ατμόσφαιρα είναι πολύ συμπαθητική. Φεύγω προσεκτικά, με το δικό μου ρυθμό, κάνω την ανάβαση μοναχικά, με ρυθμό ομαλό… Ξέρω πως μόνο ελέγχοντας την ανηφόρα, θα μπορέσω να εξασφαλίσω ένα αρκετά γρήγορο δεύτερο μέρος του αγώνα. Πέρασμα στο 8ο  χιλιόμετρο, στο τέλος της μεγάλης ανηφόρας, σε 50’54’’, ξέρω ότι είμαι λίγο πιο αργός από ότι στο ρεκόρ μου, αλλά όχι πολύ. Κυρίως όμως, αισθάνομαι καλά, δεν είμαι εξουθενωμένος από την προσπάθεια. Τα τρία επόμενα χιλιόμετρα είναι σαμαράκια, τα διαχειρίζομαι, έχοντας στο στόχαστρο δύο συναθλητές μου. Θα προσπαθήσω να τους φτάσω σιγά-σιγά, στην τεράστια κατηφόρα προς το μοναστήρι του Πανορμίτη, και όντως, τους φτάνω, ένα χιλιόμετρο πριν τον τερματισμό. Και εκεί, αντί να συνεχίσω την προσπάθειά μου, συντονίζομαι με τον δικό τους ρυθμό. Στα 200 μέτρα από τον τερματισμό, ένας από αυτούς, επιταχύνει, ο δεύτερος τον ακολουθεί κι εγώ δεν μπορώ να φορτσάρω, τερματίζοντας λίγα δευτερόλεπτα μετά. Κάνω τη σκέψη πως δεν είμαι φτιαγμένος για τον ανταγωνισμό, αλλά το σημαντικό δεν είναι εκεί. Ο χρόνος μου είναι 1 ώρα και 51 λεπτά, δυο λεπτά παραπάνω από το ρεκόρ μου του 2013, αλλά 2 λεπτά πιο κάτω από πέρσι. Τελικά, για μία επάνοδο μετά από τραυματισμό, μάλλον πήγε καλά.

20150905_163851

Αυτή η παρένθεση στη Σύμη, μου επέτρεψε να σκεφτώ πάνω στη μικρή μου ζωή ως δρομέας. Αισθάνομαι πως η προπόνηση με δικαίωσε, η φόρμα μου επέστρεψε. Αν μπορούσα, θα πήγαινα να ξανασυναντήσω την άσφαλτο, προς Αθήνα μεριά, στα μέσα του Νοέμβρη, για τον μαραθώνιο του Μαραθώνα. Αλλά οι καιροί είναι δύσκολοι και, δυστυχώς, δεν μπορώ να πάω. Θα ήταν κρίμα ωστόσο, να μην δοκιμάσω την βασιλική απόσταση των 42 χλμ, το αποφάσισα, θα επαναλάβω την εμπειρία του 2014 και θα τρέξω ένα μαραθώνιο μόνος μου, χωρίς διοργάνωση, σε μία διαδρομή γύρω από το χωριό μου, τη Σορωνή. Μίνι προετοιμασία 4 εβδομάδων, προέκταση αυτής της Σύμης, συνεχίζοντας την εναλλαγή ποδηλάτου-τρεξίματος. Το ραντεβού δόθηκε, για τις 9 του Οκτώβρη!

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

w

Connexion à %s