Αρχή – αποτυχημένη – στις υπεραποστάσεις…

texte en français

Στις 9.20 το πρωί, στις 9 του Μάη, κάτω από το μοναστήρι του Οσίου Λουκά, αποφάσιζα, με πόνο ψυχής, να παραδώσω το νούμερό μου, έπειτα από 70 χλμ αγώνα. Παρά το φανταστικό τοπίο, το σημείο ανεφοδιασμού με το σημαδιακό όνομα «Λάκκα», θα είναι εφεξής συνώνυμο με την πρώτη μου εγκατάλειψη. Ήδη βρισκόμουν στο «λάκκο» για καμιά δεκαπενταριά χιλιόμετρα… Ας πάμε όμως λίγο πιο πίσω…

20150509_090905[1]

Από τον Σεπτέμβρη του 2014,είχα αποφασίσει να περάσω σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τον μαραθώνιο και είχα επιλέξει αυτόν τον αγώνα, τον Ευχίδειο Άθλο, που συνδέει τις Πλαταιές με τους Δελφούς. Ιστορική κούρσα, στα ίχνη ενός ήρωα της Αρχαίας Ελλάδας, του Ευχίδα. Για να τοποθετήσουμε τα πράγματα σε ένα πλαίσιο, ας πάμε ακόμα πιο πίσω… στο 479 π.Χ. και στους περιβόητους μηδικούς πολέμους ανάμεσα στην Ελλάδα και τους βάρβαρους Πέρσες. Στις Πλαταιές έλαβε χώρα μία αιματηρή μάχη ανάμεσα στον στρατό του Παυσανία και αυτόν του Μαρδόνιου. Παρά το ότι οι Έλληνες υπολείπονταν σε αριθμό, η νίκη τους ήταν ολοκληρωτική. Για να τη γιορτάσουν θέλησαν να κάνουν θυσία στο Δία, τον ελευθερωτή. Για να γίνει αυτό όμως, απαραίτητο ήταν το ιερό φως των Δελφών, εφόσον όλοι οι κοντινοί ναοί είχαν μολυνθεί από τα περσικά στρατεύματα. Έτσι, ο αγγελιοφόρος Ευχίδας πήγε στους Δελφούς προκειμένου να μεταφέρει το φως από το ιερό του Απόλλωνα στις Πλαταιές. Διένυσε απόσταση χιλίων σταδίων (1 στάδιο = 200 μ) σε μία μέρα, και έπεσε νεκρός, αφού ολοκλήρωσε την αποστολή του.

Σχεδόν 2500 έχουν περάσει, η μνήμη του ήρωα γιορτάζεται ακόμη, και ένας αγώνας δρόμου διοργανώνεται μεταξύ των δύο αυτών σημαντικών μνημείων της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Ο κύριος αγώνας, απόστασης 215 χλμ, είναι η διαδρομή αλέ-ρετούρ, Δελφοί- Πλαταιές- Δελφοί. Παράλληλα διοργανώνεται και η « απλή » διαδρομή: Πλαταιές – Δελφοί (107,5 χλμ), μια διαδρομή απαιτητική που διασχίζει μία περιοχή της κεντρικής Ελλάδας, τη Βοιωτία, για να καταλήξει στη Φωκίδα.

Δήλωσα συμμετοχή για την απλή διαδρομή από το Νοέμβρη (αμέσως μετά τον τρίτο μου μαραθώνιο στην Αθήνα, ελάχιστο προαπαιτούμενο για τη συμμετοχή στον αγώνα). Υπέρμετρος ενθουσιασμός για το τέλος του 2014… Δυστυχώς, μια τενοντίτιδα ήρθε να ανατρέψει όλο μου το προπονητικό πρόγραμμα και να με κρατήσει μακριά από τις προπονητικές διαδρομές μου μέχρι τις αρχές του Μάρτη. Από τότε, ήξερα πως η συμμετοχή μου είναι αβέβαιη και είχα καθορίσει τις 12 Απρίλη ως καταληκτική ημερομηνία για να επιβεβαιώσω τη συμμετοχή μου ή όχι. Στις 12 Απρίλη έτρεξα τον μαραθώνιο στο Παρίσι, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Πήρα έτσι την απόφαση να παραβρεθώ στην εκκίνηση του Ευχίδειου Άθλου.

Να με λοιπόν στις 8 του Μάη, γύρω στις 9 το βράδυ, στη ζώνη εκκίνησης του αγώνα. Είναι κιόλας νύχτα, και ήδη από τις πρώτες στιγμές, αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες που θα συναντήσω. Γύρω μου όλοι φαίνεται να γνωρίζονται, καθένας μιλάει για την εμπειρία του από το παρελθόν σε διάφορους αγώνες. Εξοπλισμός, διατροφή, στρατηγική, συνοδοί που φροντίζουν την κάθε λεπτομέρεια, όλοι δίνουν την εντύπωση ότι είναι σαφώς καλύτερα οργανωμένοι από εμένα… Βλέπω επίσης από καιρό σε καιρό, να εμφανίζεται ένας από τους αθλητές του διπλού Ευχίδειου Άθλου : έφυγαν το πρωί από τους Δελφούς, κάποιοι ολοκλήρωσαν κιόλας το «αλέ», θα συναντήσουμε τους τελευταίους αμέσως μετά την εκκίνηση. Αισθάνομαι πολύ μικρός με τους 4 μαραθώνιους ως μόνη μου εμπειρία.

Όμως είμαι εδώ, και η στιγμή που τόσο περίμενα φτάνει… Μεσάνυχτα ακριβώς, και μπαίνω προσεκτικά στο βάθος, στην τελευταία γραμμή. Η ιδέα είναι απλή, να φύγω με ρυθμό 6’30- 6’40, χωρίς να εξαντλήσω τις δυνάμεις μου. Σ’ αυτό το ρυθμό, είμαι όντως από τους τελευταίους, και ήδη από το πρώτο σημείο ανεφοδιασμού, αρκετά απομονωμένος. Κανένα πρόβλημα, προτιμώ να τρέχω μόνος. Έπειτα, η νύχτα προσφέρει ανεπανάληπτες στιγμές, μαγικές : η μοναξιά, οι κοντινές λεπτομέρειες που μόνο να μαντέψει μπορεί κανείς, κάποια μακρινή κατοικία στο βάθος και λίγα φώτα, ένας σκύλος που γαβγίζει, τα αστέρια, η γραμμή των φακών κεφαλής των υπόλοιπων δρομέων… Προς στιγμήν η διαδρομή είναι εύκολη, τρέχουμε δίπλα σε ένα κανάλι άρδευσης, τον Μόρνο, κι έπειτα βρίσκουμε την άσφαλτο που διασχίζει την πεδιάδα της Βοιωτίας. Οι ανεφοδιασμοί συνεχίζονται, με τους εθελοντές πάντα με τις καλύτερες προθέσεις, παρά την προχωρημένη ώρα…

euchidios15profil

Από πλευράς χρόνων στα περάσματα, όλα πάνε αρχικά όπως τα υπολόγισα : 30 χλμ σε 3h15. Φτάνω στο χωριό Θίσβη στις 3.45 και ξέρω πως από αυτό το σημείο η κλίση θα αρχίσει να αυξάνεται. Ο δρόμος πράγματι ανεβαίνει συνεχώς, με υψηλά ποσοστά κάποιες φορές. Πέρασμα στον μαραθώνιο σε 5h06, ακριβώς στους χρόνους μου. Αρχίζω ωστόσο να αισθάνομαι την κούραση, και κυρίως στο επίπεδο της τροφής τα πράγματα είναι δύσκολα : δεν πάει κάτω τίποτα, το ισοτονικό ρόφημα με ανακατεύει όλο και περισσότερο. Ξημερώνει, και από αυτό το σημείο υποφέρω περισσότερο, παρά τα έξοχα τοπία που προσφέρει η διαδρομή : στην Αγία Άννα αρχίζω να τα χάνω, να χάνω χρόνο σχετικά με τις προβλέψεις μου και κυρίως, να χάνω την αυτοπεποίθησή μου. Βλέπω να εξατμίζεται ο χρόνος που είχα κερδίσει με δυσκολία στα προηγούμενα περάσματα, σχετικά με τα χρονικά όρια του αγώνα : 10΄ στην Αγία Άννα, 10΄ στην Αρβανίτσα, 15΄ στο Κυριάκι, κάθε φορά περνάω οριακά… και είναι πολύ αποσταθεροποιητικό για το ηθικό μου. Τα πόδια μου πονάνε, έχω πληγές στο δέρμα εκεί που τρίβεται το σορτσάκι, και συνεχίζω να μην μπορώ να καταπιώ τίποτα εκτός από νερό. Στο χωριό Κυριάκι αφήνω το σακίδιό μου για να ελαφρύνω λίγο, ο εξοπλισμός δε μου χρειάζεται πια. Κρατάω μόνο τη ζώνη και το παγούρι στο χέρι. Παρόλα αυτά, καμία βελτίωση, βρίσκομαι μπλοκαρισμένος στην επόμενη μεγάλη κατηφόρα : αδύνατον να τρέξω, αναγκάζομαι να περπατήσω, και να βλέπω τους άλλους δρομείς να με προσπερνούν ένας ένας. Στα χαρτιά, στο κομμάτι αυτό, είχα προβλέψει να δυναμώσω το ρυθμό μου και να ξανακερδίσω κάποια πολύτιμα λεπτά. Η κατηφορική κλίση πολλαπλασιάζει τους πόνους, σέρνομαι, και χάνω κάθε λογική : υπολογίζω πως θα φτάσω στο επόμενο σημείο ανεφοδιασμού εκτός χρόνου, και σκέφτομαι ήδη την εγκατάλειψη… Δεν με φαντάζομαι να κάνω άλλα 37 χλμ σε αυτήν την κατάσταση.

euchidios15parcours

Εν ολίγοις, να με λοιπόν στην Λάκκα, παρέδωσα το νούμερό μου και ανέβηκα στο λεωφορείο… Μαύρες ιδέες με κατακλύζουν, δύσκολο να διαχειριστώ την πρώτη μου εγκατάλειψη. Τι μπορεί να έγινε, τι το ήθελα να τολμήσω τέτοιον αγώνα, μήπως είναι καλύτερα να τα παρατήσω όλα; Το υπόλοιπο της διαμονής στους Δελφούς το βιώνω μέσα στην απογοήτευση. Ευτυχώς, κάνω όμορφες γνωριμίες, από αυτές που, κατά κάποιον τρόπο, σε κάνουν να ξεχνάς την αποτυχία. Ευχαριστώ τους Gilles, Françoise, Angel, Τάσο, Ηλία, για τα παρηγορητικά τους λόγια…

Δέκα μέρες μετά, δεν έχω ακόμα χωνέψει εντελώς αυτήν την αποτυχία. Τα πράγματά μου ξέμειναν σε μια γωνιά, εγκαταλελειμμένα. Είχα προβλέψει ένα διάλειμμα, τώρα φοβάμαι να ξαναφορέσω τα αθλητικά μου, κι ας με τραβάει η όρεξη από μια πλευρά… Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος, είναι ότι θα επικεντρωθώ προς το παρόν στην απλή ευχαρίστηση του τρεξίματος, χωρίς στόχο. Να ξαναβρώ τα εγκαταλελειμμένα μονοπάτια, να τρέχω μόνος, και κυρίως, να ξαναβρώ τις αισθήσεις που μου έλειψαν στην αρχή αυτής της χρονιάς… Για τα υπόλοιπα, βλέπουμε αργότερα…

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s