Ο τρίτος μου μαραθώνιος…

article en français

Τα κατάφερα, και τον τερμάτισα, τον μαραθώνιο μου…

Μαραθώνιος εκτός κανονικής διοργάνωσης, αλλά με μεγάλη σημασία για εμένα, διότι αντικαθιστούσε τον ανοιξιάτικο μαραθώνιο που είχα προγραμματίσει, μόλις μετά τον τερματισμό στην Αθήνα, τον περασμένο Νοέμβριο.

Δεν ήμουν τελείως ικανοποιημένος από την 2η μου εμπειρία στην κλασσική διαδρομή, πρώτα λόγω του χρόνου μου, λίγο απογοητευτικό (4h11, δηλαδή 3 μόλις λεπτά καλύτερο από το 2012, πέρα από τις προόδους στην προπόνηση), και κυρίως για τις δυσκολίες, σωματικές και ψυχικές, που συνάντησα μετά από το 30ο χιλιόμετρο, ξανά… Ο γνωστός ‘τοίχος του μαραθώνιου’, μάλλον.

Για να ξεπεράσω αυτήν την απογοήτευση, είχα αποφασίσει να τρέξω καινούργιο μαραθώνιο τέλος Μαρτίου, στην Πελοπόννησο… Ναύπλιο ή Μεσσήνη. Δυστυχώς, κάτι πήγε στραβά με την δουλειά μου, και αναγκάστηκα να ακυρώσω , για οικονομικούς λόγους… Αυτό είναι, όταν ζεις σε μακρινό νησί, όλα είναι πολύ πιο δύσκολα. Δεν είναι μόνο το κόστος συμμετοχής, αλλά βάλε και τα έξοδα ταξιδιού, το ξενοδοχείο, κλπ…

Όμως, η προετοιμασία είχε αρχίσει καλά, ο ενδιάμεσος αγώνας (ημιμαραθώνιος Σορωνή Απόλλωνα) ήταν ενθαρρυντικός, θα ήταν κρίμα να μην συνεχίσω. Έτσι σχεδίασα την δική μου διαδρομή, και προετοιμάστηκα σαν να ήταν κανονικός αγώνας.

marathon de soroni

Τα πλεονεκτήματα, πολλά : μετράς την αυτοπειθαρχία, αφού πρέπει να τηρείς το πρόγραμμα σου, χωρίς το κίνητρο ενός αληθινού αγώνα, δουλεύεις και την ψυχική σου δύναμη, τρέχοντας μόνος σου : το τρέξιμο είναι πάντα μια μοναχική προσπάθεια, αλλά εδώ, δεν έχεις καν κάποιον για να υποφέρει μαζί σου ! Αλλά τι εμπειρία, όμως !!!

Έτσι, την προηγούμενη Κυριακή, ενώ θα τρέχανε οι Γάλλοι στον μαραθώνιο του Παρισιού, είχα προγραμματίσει τον δικό μου μοναχικό μαραθώνιο. Το γνωστό στρες είχε εμφανιστεί τις προηγούμενες μέρες, αφού χαλάρωνα στην προπόνηση. Και όμως, η τελευταία νύχτα ήταν ιδανική : καλός ύπνος, ξύπνημα κατά τις 4.00 για να φάω πρωινό, ξανά στο κρεβάτι για ένα δίωρο, μέχρι τις 6.15, και ετοιμασία… Ντους, καφέ, έλεγχος της φανέλας και του εξοπλισμού, και έφυγα προς το παλιό γήπεδο του Αγίου Σουλά. Εκεί, ετοιμάζω στο πίσω κάθισμα του αυτοκίνητου τον εφοδιασμό μου (η διαδρομή αποτελείται από τρεις στροφές, άρα θα υπάρχουν δυο ενδιάμεσα περάσματα) και ξεκινώ το χρονόμετρο , στις 7.20… !!!

maillot

Στα πρώτα χιλιόμετρα, στην ομαλή κατηφόρα προς την θάλασσα, προσπαθώ να μην τρέξω πολύ γρήγορα, είμαι όμως λίγο πάνω από τον υπολογισμένο ρυθμό : 5’18, 5’14, 5’21… Οι παλμοί είναι αρκετά χαμηλοί, δεν ανησυχώ. Φθάνω γρήγορα στο 5ο χιλιόμετρο, που είναι ο 1ος εφοδιασμός, όπου το fan-clubμε περιμένει πιστά ! Θα τους ξαναβρώ σε κάθε ένα από τα περάσματά μου, και κάθε φορά θα εισπράξω μια ανεκτίμητη δόση ενεργείας ! Ένα φακελάκι ζάχαρης και νερό, θα είναι το μενού μου κάθε 5 χιλιόμετρα, σ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. Μετά βρίσκω ένα ρυθμό τακτικό, λίγο πιο αργό, αφού αρχίζω να ξανανεβαίνω προς τον Άγιο Σουλά, μέσα σε ένα πολύ ωραίο ποιμενικό χωματόδρομο, παράλληλα με το Διπόταμο, το γραφικό ρυάκι που χωρίζει την Σορωνή και την Θολό. Προς το τέλος όμως, με περιμένει μια αρκετά έντονη ανηφόρα (κλίση των 5 με 10%, σε δυο κομμάτια των 500μ). Εφοδιασμός και συμπλήρωμα νερού στο αρχικό σημείο, η πρώτη στροφή ολοκληρώνεται σε 1h22, με ρυθμό 5’51 το χιλιόμετρο.

profil marathon

Ξανά-ξεκινώ με όρεξη, στο εύκολο κομμάτι της διαδρομής, και περνάω για δεύτερη φορά μπροστά στο σπίτι μου, σε καλή κατάσταση… Λίγο μετά όμως, τα δύσκολα αρχίζουν : έφτασα στον ημιμαραθώνιο, και τότε, μάλλον είναι ψυχολογικό, ο ενθουσιασμός αρχίζει και θολώνει, και οι πρώτοι πόνοι εμφανίζονται. Τελειώνω όμως την δεύτερη στροφή αρκετά εύκολα, αλλά ο γνωστός χωματόδρομος αρχίζει και μου αποκαλύπτει τις πετρώδες παγίδες του, και ο χρόνος μεγαλώνει σιγά-σιγά : 1h26 για τα 14 χιλιόμετρα, δηλαδή ήδη 4 λεπτά επιπλέον !

Και μετά το 3ο πέρασμα δίπλα από τους δικούς μου, μπαίνω για τα καλά στα δύσκολα… Ο αέρας σηκώθηκε, και φυσάει νοτιοδυτικά, και ο ήλιος, που μέχρι στιγμής ήταν διακριτικός, αρχίζει και βαράει. Η μακριά και σταθερή ανηφόρα δίπλα από το Διπόταμο είναι αρκετά δύσκολη, αλλά δεν θα περπατήσω… Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην περπατήσω μέχρι το έντονο κομμάτι, θα το τηρήσω. Ωστόσο, αυτός ο χωματόδρομος είναι εξαιρετικά εχθρικός, με τους βράχους του που προσπαθούν να με ρίξουν κάτω, με τους θάμνους που έχουν μεγαλώσει σε σχέση με το 2ο πέρασμά μου, και μου επιτίθενται με τα αγκάθια τους, και με τον χείμαρρο που φούσκωσε απότομα, και δεν μπορώ πια να τον περάσω με ένα απλό άλμα… Νιώθω ότι ο ρυθμός μου έχει πέσει, είναι σίγουρο. Ευτυχώς, φθάνω επιτέλους στο φινάλε που μ’ αρέσει τόσο πολύ, μέσα στο δάσος : δεν θα πω ότι πετώ, αλλά ξαναβρίσκω ένα πιο αποδεκτό ρυθμό… κυρίως γιατί μετά από αυτό το δασικό κομμάτι, μπαίνω στο στάδιο, που με περιμένουν η Χριστίνα και τα κορίτσια μου ! Δεν είναι η στιγμή να φανώ αδύναμος, παρόλο που είμαι. 1h29 για την τελευταία στροφή, 7 λεπτά περισσότερα από την πρώτη… Συνολικός χρόνος, 4h17 !

arrivee

Μεγάλη παρέκκλιση σε ό, τι αφορά τους καρδιακούς παλμούς : 144 (76% των μεγίστων παλμών) μέσος όρος στα πρώτα 14 χιλιόμετρα, 155 (82%) στα επόμενα 14χλμ, 164 (86%) για τα 14 τελευταία ! Με ένα μέγιστο στους 173 παλμούς, δηλαδή 91%… Πολύ καλύτερο σε σχέση με τους δυο αγώνες στην Αθήνα, που είχα ξεκινήσει πολύ γρήγορα και ήμουν κοντά στους 165 παλμούς κατά μέσο όρο…

Τρεις μέρες μετά, ήρθε η ώρα του απολογισμού.

Στα αρνητικά, σίγουρα είναι η δυσκολία μου να αντιμετωπίσω το άγνωστο, στο επίπεδο της απόστασης… Νιώθω σίγουρος στην απόσταση των 21 χιλιόμετρων, και ποτέ σε αγώνα δεν αναρωτιέμαι αν θα τα καταφέρω… Εδώ, στην βασίλισσα των αποστάσεων, μόλις φθάνω στο 25ο ή 28ο χιλιόμετρο, αρχίζω και φοβάμαι, πριν καν με πιάσουν οι πόνοι στα πόδια… Και όντως, μετά το 30ο, τα πόδια μου σκληραίνουν… Έλλειψη στην προετοιμασία, μήπως πρέπει να μακρύνω της κυριακάτικες προπονήσεις, πέρα από τα 30 χιλιόμετρα;

Στα θετικά, ευτυχώς, βρίσκω πολλά, και με καθησυχάζει για το μέλλον. Να τερματίσεις έναν μοναχικό μαραθώνιο, δεν περιγράφεται, για το ηθικό : έχεις δοκιμάσει βαθιά τις δυνάμεις σου, όχι μόνο στα 42 χιλιόμετρα, αλλά και στην προετοιμασία, όπως το έγραφα λίγο πιο πάνω. Το θέμα του εφοδιασμού με προβλημάτιζε, τώρα νομίζω ότι βρήκα την λύση, απλή : νερό και ζάχαρη, τίποτα άλλο, και σωματικά, ήμουν πολύ καλύτερα σε σχέση με την Αθήνα, που τα είχα κάνει σαλάτα τότε (μπανάνες, τζελ, μπάρα, χωρίς σχεδιασμό). Τέλος η αποκατάσταση είναι ενδιαφέρουσα : ο πόνος στα πόδια (δυσκολία στις σκάλες) εξαφανίστηκε μόλις την επόμενη μέρα, μου ξαναήρθε η όρεξη να τρέξω από την Τρίτη !

Μένει τώρα βέβαια να υλοποιήσω όλα αυτά σε κανονικό αγώνα… Και αυτό θα γίνει στις 10 Νοεμβρίου που μας έρχεται, πού άλλου, πάλι στην Αθήνα !

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s