42,195 χιλιόμετρα… μια ξεχωριστή απόσταση, ό τι και να πεις !

12/11/2013

Δεύτερη εμπειρία για μένα, σ’ αυτήν την κλασσική διαδρομή που ενώνει την πεδιάδα του Μαραθώνα και την Αθήνα. Ο χρόνος μου, 4 ώρες 11 λεπτά, λίγο καλύτερος (ή λιγότερο κακός, δεν ξέρω…) από το περσινό, αλλά αρκετά πίσω από αυτό που είχα ονειρευτεί…

Και όμως, η προετοιμασία μου κύλησε με το καλύτερο τρόπο : χωρίς τραυματισμούς, με ρυθμό πιο έντονο, μέχρι και η ψυχολογία μου ήταν άψογη, με τα ευχάριστα οικογενειακά νέα που ήρθαν αυτές τις μέρες… Όλες οι συνθήκες ήταν μαζεμένες για ένα ωραιότατο αγώνα !

Και όντως, ήταν ωραίος αυτός ο αγώνας που τόσο περίμενα εδώ και ένα χρόνο… αλλά πολύ πιο δύσκολος από αυτό που φανταζόμουνα. Φταίει μάλλον η έλλειψη εμπειρίας… Είχα διαβάσει χίλιες φορές, και το λέγαμε ακόμα στην έκθεση την προηγούμενη μέρα με τους φίλους μου δρομείς, ότι πρέπει να δείξουμε σεβασμό απέναντι σε αυτήν την απόσταση… ότι τα δευτερόλεπτα που κερδίζουμε εύκολα στα πρώτα χιλιόμετρα, ξεκινώντας με ρυθμό λίγο πιο έντονο από το προβλεπόμενο, τα πληρώνουμε με ολόκληρα λεπτά στο δεύτερο κομμάτι της διαδρομής… Παρ’ όλα αυτά, ξαναέκανα το περσινό λάθος : με τον ενθουσιασμό της εκκίνησης, έφυγα με ρυθμό πολύ (για μένα) δυνατό, και κόλλησα πάλι μετά από το 30ο χιλιόμετρο… εκεί πού υποτίθεται ότι ξεκινάει το πιο εύκολο κομμάτι, η κατηφόρα προς Αθήνα… Τι να πώ : μάλλον είμαι ακόμα μικρός, κάποτε θα βάλω μυαλό ! 1h57 για το πρώτο ημιμαραθώνιο, 2h14 για το δεύτερο… Τέτοια διαφορά σε μαραθώνιο, ακόμα και σ’ αυτή την δύσκολη κλασσική διαδρομή, είναι πολύ μεγάλη…

Και στην κατηφόρα, με τα ατελείωτα χιλιόμετρα, σκέφτηκα αρκετές φορές να σταματήσω.

Ακριβώς αυτό θα κρατήσω από τον φετινό αγώνα, ότι πέρα από τους πόνους, και αν και έβλεπα το αρχικό στόχο μου να γίνεται αδύνατο, τα κατάφερα βήμα-βήμα, και μπήκα στο Στάδιο. Οι σκέψεις προς τους δικούς μου, που με στηρίξανε όλο αυτό το χρόνο… τα πρόσωπα των μικρών παιδιών που με κοίταζαν με θαυμασμό, ενώ ήμουν χάλια, έτοιμος να εγκαταλείψω, και έπαιρνα κουράγιο από τους ίδιους, χτυπώντας το χέρι τους. Δύσκολες και όμως απίστευτες, έντονες στιγμές.

Από το τερματισμό μου, ήδη ξέχασα τις σωματικές δυσκολίες που ένοιωθα, αλλά θα θυμηθώ για πολύ καιρό την ασύγκριτη άφιξη στο Στάδιο, την συνάντηση με την μικρή κοπέλα, 15 χρονών, που τερμάτιζε το 7ο μαραθώνιο της, στους 7 ηπείρους (στη μνήμη του πατέρα της, και κατά του καρκίνου που της τον πήρε), τον πιστό μου φίλο τον Παντελή που ακόμα φέτος με περίμενε στη γραμμή για να με παρηγορήσει… και το όμορφο μετάλλιο στο όποιο θα δέσω το κλαδί ελιάς που μου χάρισε ένα κοριτσάκι στην πεδιάδα του Μαραθώνα.

Και όσο για το χρόνο μου… Του χρόνου αν είμαστε καλά, ίσως θα έχω ωριμάσει λίγο… αλλά αυτό είναι άλλος αγώνας !!!

Publicités

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion /  Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion /  Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion /  Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion /  Changer )

Connexion à %s